Er is een ritme dat ouder is dan wijzelf. Een zachte, voortdurende beweging die zich ieder jaar opnieuw ontvouwt. De natuur haast zich niet en slaat geen seizoen over. Ze bloeit, straalt, laat los, rust en begint opnieuw. Zonder oordeel. Zonder weerstand.
Wanneer we werkelijk naar de natuur kijken, ontdekken we dat dezelfde cyclus ook in ons leeft.
Toch zijn we als mens vaak vergeten dat we onderdeel zijn van dit grotere geheel. We verwachten van onszelf dat we het hele jaar door dezelfde energie hebben, dezelfde productiviteit en hetzelfde enthousiasme. Maar ons lichaam spreekt een andere taal. Onze ziel herkent nog altijd het ritme van de aarde.
Misschien is het tijd om daar weer naar te luisteren.
Na de stille winter begint de aarde langzaam te bewegen. De eerste knoppen verschijnen aan de bomen, vogels laten zich weer horen en het licht wint iedere dag een beetje terrein.
Ook in ons ontstaat een verlangen naar beweging. Ideeën borrelen op, creativiteit stroomt gemakkelijker en we voelen de behoefte om naar buiten te gaan. Het lichaam krijgt meer energie en de geest opent zich voor nieuwe mogelijkheden.
De lente nodigt uit om jezelf af te vragen:
Zoals een zaadje niet twijfelt of het mag groeien, zo mogen ook wij vertrouwen op onze natuurlijke ontwikkeling.
De zomer is het seizoen van het volle leven. Alles staat in bloei. Bloemen openen zich volledig voor de zon, bomen dragen hun bladeren met trots en de dagen voelen eindeloos.
Ook wij ervaren vaak meer levenskracht. We zoeken verbinding, ondernemen meer en delen gemakkelijker wie we zijn. Onze energie is naar buiten gericht.
Maar juist de zomer leert ons ook iets belangrijks.
Een boom draagt niet méér vruchten dan hij kan voeden. Hij blijft geworteld terwijl zijn takken reiken naar het licht.
Ook wij mogen genieten zonder onszelf te verliezen. Overvloed ontstaat niet door altijd maar meer te doen, maar door volledig aanwezig te zijn in wat er al is.
Wanneer de bladeren verkleuren, laat de natuur misschien wel haar grootste wijsheid zien.
Ze houdt niets vast.
Bladeren die hun taak hebben vervuld, mogen vallen. Niet omdat ze gefaald hebben, maar omdat hun tijd voorbij is aan de boom.
Door ze los te laten, worden de bladeren weer voeding voor de aarde en nieuwe zaden.
Voor ons kan de herfst voelen als een uitnodiging om eerlijk naar binnen te kijken.
Welke overtuigingen dienen mij niet meer?
Welke relaties, verwachtingen of patronen mag ik liefdevol loslaten?
Loslaten is geen verlies. Het is ruimte maken voor iets nieuws.
Net zoals een boom zonder angst zijn bladeren laat gaan, mogen ook wij vertrouwen dat niets wat werkelijk bij ons hoort verloren gaat.
In onze samenleving wordt rust vaak gezien als stilstand. Maar in de natuur is rust juist een essentieel onderdeel van groei.
Onder de bevroren grond gebeurt meer dan we kunnen zien.
Wortels versterken zich.
Zaden bereiden zich voor.
De aarde verzamelt nieuwe kracht.
Ook ons lichaam verlangt in deze periode naar meer slaap, warmte en verstilling. Onze geest vraagt om reflectie in plaats van actie.
De winter nodigt uit om niets te hoeven bewijzen.
Om simpelweg te zijn.
Juist in de stilte horen we vaak het duidelijkst wat ons hart ons wil vertellen.
Hoewel de natuur haar eigen kalender volgt, bewegen wij als mens voortdurend door onze eigen innerlijke seizoenen.
Soms voel je je vol energie en inspiratie. Dan leef je in een innerlijke lente of zomer.
Soms vraagt het leven je om afscheid te nemen van iets ouds. Dan betreed je de herfst.
Alles voelt soms stil. Alsof je even niet weet waar je naartoe gaat. Misschien zit je dan niet vast, maar bevind je je juist in je winter. Een periode waarin onzichtbaar iets nieuws ontstaat.
Wanneer we stoppen met vechten tegen deze natuurlijke beweging, ontstaat er zachtheid.
We hoeven niet altijd sterk te zijn.
Niet altijd productief.
Niet altijd stralend.
Net zoals de maan verandert, de zee beweegt en de bomen hun bladeren verliezen, mogen ook wij veranderen.
Misschien is spiritualiteit wel helemaal niet iets dat ver weg is.
Misschien begint het met blootsvoets door het gras lopen.
Met luisteren naar vogels in de vroege ochtend.
Met je gezicht naar de zon draaien.
Met de geur van regen opsnuiven.
Met voelen hoe de wind iets in je losmaakt.
De aarde probeert ons iedere dag iets te leren.
Over vertrouwen.
Over geduld.
Over overgave.
Over het besef dat alles zijn eigen tijd kent.
Wanneer we opnieuw leren leven met de seizoenen, ontdekken we dat de natuur nooit tegen zichzelf vecht.
Misschien hoeven wij dat ook niet meer te doen.
Want net als de bomen, de bloemen en de sterren zijn ook wij onderdeel van dezelfde prachtige cyclus van het leven.
Daarin zijn we altijd precies waar we mogen zijn, is het eigenlijk altijd goed.
Motivator, Trainer, Ademcoach, Trainingsacteur
I will be back soon
