De weg naar ontwikkeling

Ik kwam bij Erik met een sterke behoefte om contact te maken met mijn lichaam en gevoel. Erik begeleidde mij op zijn eigen, waarachtige manier naar steeds meer herkenning van gevoelens en sensaties in mijn lichaam. Op liefdevolle wijze, maar zonder zich te laten afleiden door de strategieën van mijn hoofd. Zo leerde ik stapje voor stapje te vertrouwen op wat zich in mijn lichaam aandient en mijn hoofd te bedanken voor de bewezen diensten, maar niet meer (altijd) op de voorgrond te laten zijn. Daar voel ik dankbaarheid voor.

De voorbereiding van het weekend liep compleet anders dan ik mij had voorgesteld, ipv een rustige donderdag werd het een donderdag waarop onverwacht met een client naar het ziekenhuis mocht. Doodmoe thuisgekomen en niets gedaan. Dan op vrijdag de spullen maar pakken. Huilend in de huiskamer omdat het me allemaal een beetje aanvloog, iets met bomen en bos. In de regen de motor opgepakt en opgestapt om een regenoverall op te halen. Hierbij mijn handschoenen "kwijt" geraakt. Bijna onderkoeld in Riethoven aangekomen. De eerste vraag: wat heb je nu nodig deed me goed. Een warme kop thee om mijn handen te warmen. De volgende opmerking ging over zelfliefde..ik had rustig mogen stoppen onderweg om een kop koffie te drinken en wat op te warmen kreeg ik te horen. Wordt het zo'n weekend vroeg en dacht ik...het werd inderdaad zo'n weekend waarbij ik wel wat in de weerstand zat. Fijn dat er aan tafel, naast de heerlijke soep, ruimte was voor persoonlijke verhalen en met welke intentie je het weekend inging.

Heel bijzonder dat alle deelnemers een bizon voelden. Met deze huid gingen we na het eten aan de slag. De huid knippen ging niet zonder slag of stoot...en daar vind ik wel wat van..velvolgens nog vele meters string knippen waarbij "de wedstrijd" van Bram Vermeulen (lees de goedkeuring van vaders) veelvuldig door mijn hoofd zong. Zelfs in de zweethut bleef ik de weerstand voelen, ik kon mij niet overgeven aan de stenen.

De zaterdag werd besteed aan het vijlen en schuren van het frame. Af en toe tranen tijdens Papa en de Wedstrijd (ik ga aan op muziek) Laat in de middag kwam het breekpunt toen er rondom mij werd gedrumd. De vibraties, de schoonheid van het geluid...teveel voor mij om de weerstand te behouden en "groot" te blijven. De woorden: ik wil niet meer mijn best doen (welke werden uitgesproken tijdens een huilbui) kwamen uit mijn mond. De weerstand was weg, de mooie persoonlijk woorden en aandacht van de begeleiding deden mij landen. Wat een warm moment. Het frame nog extra verwend door het in te oliën met cederolie...wat een mooie glans, hij straalde gewoon.

Na het eten vond de geboorte van mijn drum plaats. Door de gebeurtenissen van deze middag zat ik de avond lekker in een flow en ging het me redelijk makkelijk af. Iets na twaalven was de bevalling klaar. Omdat het mijn eigen proces is, zo werd mij verteld, ben ik naar bed gegaan en ben ik niet, dat wat ik in eerste instantie wel wilde doen, blijven zitten en wachten op de rest.

Op zondag hebben we tijdens de awaking ceremonie de drum in ontvangst mogen nemen. Weer volgde er tranen. Gewoon omdat het kon, mag, nodig was...bedenk de reden maar, alles was goed.

Het was een emotionele achtbaan waarbij er veel loskwam. Iedere keer als ik mijn drum oppak gaat er een rilling door mijn lijf. Bespelen is nog niet mogelijk. Rondlopen met de drum voor je hart wel. Ik heb er alles ingestopt wat ik in mij had en dat is voor nu goed.

Ik heb mij het hele weekend zeer welkom gevoeld, dank aan iedereen die dit weekend mede gekleurd hebben...en ik durf nu te zeggen, Karel jij ook bedankt dat je jezelf hebt overgegeven.