"Je hoofd weet vaak al lang wat je hartje probeert te vertellen, maar je luistert niet."
Er was een tijd dat ik dacht dat gevoelens vooral lastig waren.
Verdriet hield me tegen. Boosheid maakte me onzeker. Angst wilde ik het liefst zo snel mogelijk laten verdwijnen. En als ik eerlijk ben, deed ik wat zoveel mensen doen: ik stopte mijn gevoelens weg. Ik ging door. Werken, zorgen, regelen. Want stilstaan voelde ongemakkelijk.
Tot ik ontdekte dat gevoelens niet tegen me werkten.
Ze probeerden me juist iets te vertellen.
Dat besef veranderde mijn kijk op persoonlijke ontwikkeling. Niet omdat alles ineens makkelijk werd, maar omdat ik langzaam leerde luisteren naar wat er van binnen leefde.
Misschien herken je dat ook wel. Je bent er altijd voor anderen, maar vergeet jezelf. Je blijft doorgaan terwijl je eigenlijk moe bent. Of je voelt dat er iets knaagt, zonder precies te weten wat. Juist daar begint persoonlijke ontwikkeling.
Niet door harder je best te doen, maar door stil te staan bij wat je voelt.
Van jongs af aan leren we rekenen, taal en hoe we problemen kunnen oplossen. We leren hoe we ons horen te gedragen en hoe belangrijk het is om door te zetten. Maar wie leert ons eigenlijk hoe we omgaan met verdriet? Met angst? Met teleurstelling of onzekerheid? Vaak ontwikkelen we onbewust manieren om moeilijke gevoelens niet te hoeven voelen. We maken grapjes, gaan harder werken, zorgen voor anderen of blijven vooral bezig.
Dat helpt soms even.
Maar gevoelens verdwijnen niet omdat we ze negeren.
Ze wachten geduldig tot we bereid zijn om naar ze te luisteren.
Iedere emotie heeft een verhaal.
Verdriet kan laten zien dat je iets bent verloren.
Boosheid wijst vaak op een grens die is overschreden.
Angst probeert je te beschermen.
Blijdschap laat voelen wat echt bij je past.
Gevoelens zijn geen obstakel. Ze zijn een kompas.
Ze laten zien waar iets aandacht vraagt. Waar je misschien jezelf bent kwijtgeraakt. Waar oude ervaringen nog invloed hebben op hoe je vandaag leeft.
Wanneer je leert luisteren naar je gevoelens, ontstaat er ruimte voor bewustwording. En juist bewustwording is vaak het begin van persoonlijke ontwikkeling. Niet omdat je moet veranderen maar omdat je jezelf beter leert begrijpen.
Veel mensen denken bij persoonlijke ontwikkeling aan groeien, doelen behalen of de beste versie van jezelf worden. Voor mij betekent het iets anders. Het betekent steeds iets meer thuiskomen bij jezelf.
Nieuwsgierig worden naar de manier waarop je reageert. Ontdekken waarom bepaalde situaties je zo raken. Zien waar je jezelf steeds aanpast of over je eigen grenzen heen gaat. Niet vanuit oordeel, maar vanuit mildheid. Want hoe beter je jezelf begrijpt, hoe vrijer je wordt om andere keuzes te maken die je wel ondersteunen.
Misschien herken je vragen als:
Vaak ligt het antwoord niet alleen in het hier en nu.
Gedurende ons leven ontwikkelen we overtuigingen die ons ooit geholpen hebben. Bijvoorbeeld:
Die overtuigingen waren misschien ooit helpend maar later kunnen ze je juist beperken. Persoonlijke ontwikkeling betekent daarom niet dat je iemand anders wordt, het betekent dat je ontdekt welke patronen je niet langer dienen en deze los mag leren laten.
Gevoelens leven niet alleen in je gedachten.
Je lichaam spreekt vaak al veel eerder.
Misschien herken je spanning in je schouders. Een knoop in je maag. Vermoeidheid die niet overgaat. Slecht slapen. Oppervlakkig ademhalen. Altijd 'aan' staan. Je lichaam probeert het je niet moeilijk te maken, het probeert je iets duidelijk te maken.
Wanneer je leert luisteren naar die signalen, ontstaat er vaak meer rust. Niet omdat alle problemen verdwijnen, maar omdat je beter begrijpt wat er in jou leeft.
Iedereen loopt weleens vast, dat hoort bij het leven. Soms kom je er zelf uit. Door een goed gesprek, een wandeling of simpelweg doordat de tijd iets verzacht en soms merk je dat je steeds opnieuw tegen hetzelfde aanloopt.
Dan kan het prettig zijn als iemand een stukje met je meeloopt. Niet iemand die vertelt hoe jij moet leven. Maar iemand die zonder oordeel luistert, vragen stelt en samen met jou onderzoekt wat er onder de oppervlakte speelt. Voor mij is coaching geen manier om iemand te veranderen maar om mee te lopen, mee te kijken en mee te bewegen.
Ik geloof dat er namelijk niets mis met jou is. Ik geloof dat je van binnen al werkelijk compleet bent.
Holistische Coaching biedt ruimte om stil te staan. Om gevoelens te onderzoeken. Om patronen te herkennen. Om weer in contact te komen met jezelf en je gevoelswereld.
Soms is een gesprek voldoende. Soms vraagt een proces om een andere vorm van begeleiding, waarbij ook het lichaam of eerdere ervaringen een rol mogen krijgen. Wat daarin passend is, verschilt per persoon en dat stem ik graag elke keer weer op je af.
We leven in een maatschappij waarin doorgaan vaak wordt bewonderd. Sterk zijn, niet zeuren, alles onder controle houden.
Maar misschien vraagt het juist moed om eerlijk te zijn naar jezelf? Om toe te geven dat je moe bent. Dat je verdriet voelt en dat je zo verlangt naar meer rust. Of simpelweg dat je niet goed weet wat je nodig hebt.
Juist daar begint vaak verandering, niet met grote stappen, maar met één eerlijk moment naar jezelf.
Ik geloof niet dat gevoelens opgelost hoeven te worden. Ik geloof dat ze gehoord en gezien willen worden. Hoe beter we leren luisteren naar wat er in ons leeft, hoe meer ruimte er ontstaat om keuzes te maken die echt bij ons passen. Persoonlijke ontwikkeling is voor mij geen eindbestemming.
Het is een proces van steeds opnieuw een laagje dieper thuiskomen bij jezelf.
Misschien is dat wel de mooiste reis die er is.
En begint die reis met iets heel eenvoudigs:
even stilstaan bij de vraag...
Hoe gaat het eigenlijk écht met mij?
Motivator, Trainer, Ademcoach, Trainingsacteur
I will be back soon
