In het ritme leeft herinnering, nog vóór taal was er klank, nog vóór woorden was er de hartslag. Tijdens dit drum making weekend stappen we samen in het veld van verbinding. Een ruimte waarin we niet alleen een instrument maken, maar waarin we ons opnieuw herinneren wie we zijn in relatie tot onszelf, elkaar en het grotere geheel.
Een drum maken is een innerlijke reis. Terwijl je het hout buigt, het vel spant en met je handen werkt, word je uitgenodigd om te luisteren. Wat is mijn ritme? Waar stroom ik vrij? Waar houd ik spanning vast? Wat wil door mij heen klinken? Dit proces vraagt aanwezigheid, vertraging en aandacht. In die verstilling ontstaat verbinding met je eigen kern, met jouw innerlijke hartslag. Je drum wordt een spiegel, het draagt jouw intentie en wordt zo een verlengstuk van jouw ziel.
Wanneer we samen creëren, ontstaat er iets dat groter is dan het individu. We zitten in cirkel, een vorm zonder begin en einde. Een vorm van gelijkwaardigheid. Samen in gedeelde stilte.
In het moment waarop de eerste klanken samenkomen gebeurt het. Onze verschillende ritmes beginnen zich op elkaar af te stemmen. Niet omdat ze hetzelfde worden, maar omdat ze elkaar gaan dragen. Verbinding betekent hier niet versmelten, maar betekent hier, jezelf blijven én samen bewegen. We ervaren hoe elke unieke klank bijdraagt aan het geheel. Hoe elke hartslag ertoe doet. Zelfs hoe elke hartslag nodig is om het geheel te maken.
De drum draagt een oeroude herinnering. In vele culturen werd, wordt, de drum gebruikt om te verbinden met de aarde, met voorouders, met het spirituele veld. Het hout komt uit de boom, het vel droeg ooit leven, door jouw handen worden deze elementen samengebracht tot een nieuw geheel. We eren de materialen, we eren de cyclus van leven en we eren de stilte waaruit ritme geboren wordt.
Wanneer we samen drummen, voelen we de resonantie in ons lichaam. We voelen de trilling in onze buik. De klank die door onze borst beweegt. Het herinnert ons aan iets ouds. Wij zijn natuur, wij zijn ritme, wij zijn verbonden.
Dit weekend nodigt uit tot volledig aanwezig zijn. Verbinding ontstaat wanneer we onszelf toestaan echt te voelen, wanneer we luisteren zonder oordeel. Als we ruimte maken voor stilte en we onze klank durven laten horen. In dat veld van openheid ontstaat een zachte, krachtige bedding. En wanneer we aan het einde samen onze drums laten klinken, ervaren we de collectieve hartslag. Een levend bewijs dat verbinding geen concept is, maar een voelbare realiteit.
Ritme verbindt ons met onze innerlijke waarheid, met elkaar als gemeenschap, met de aarde en haar wijsheid en met het mysterie dat door alles heen stroomt. Dit drum making weekend is geen gewone workshop, het is een ceremonie van herinnering van thuiskomen in het ritme dat ons altijd al draagt.
De Awakeningceremonie kent een natuurlijke opbouw. We beginnen in stilte. Niet als leegte, maar als bedding. Vanuit die stilte wordt de eerste toon geboren. Vaak zacht, bijna zoekend. De eerste slagen zijn een aftasten van de ruimte, van het veld, van elkaar.
Langzaam ontvouwt zich een gezamenlijk ritme. Soms geleid, soms spontaan ontstaan. Er is ruimte voor verstilling, voor versnelling, voor lagen die over elkaar heen bewegen. We werken met dynamiek: zacht en krachtig, enkelvoudig en gelaagd, aardend en verheffend. De ceremonie is geen optreden, maar een levend proces dat zich in het moment ontvouwt.
Vooraf nemen we tijd om een persoonlijke intentie te verbinden aan de drum en aan het samenzijn. Dit kan een verlangen zijn, een gebed, een vraag of een toewijding. Tijdens het drummen krijgt die intentie een klanklichaam.
Ritme wordt zo meer dan geluid, het wordt richting. Het helpt focussen, loslaten, bekrachtigen of juist verzachten. In de herhaling van de slag kan iets verschuiven. Wat vastzat kan bewegen. Wat onduidelijk was kan helder worden.
Tijdens de ceremonie wordt het lichaam actief betrokken. We stemmen ritme af op ademhaling. We voelen hoe klank samenvalt met uitademing, hoe stilte samenvalt met inademing. Soms bewegen we mee, soms blijven we stil terwijl de trilling doorwerkt.
Drummen is geen mentale activiteit; het is belichaamd bewustzijn. Door herhaling komt het denken tot rust en neemt het lichaam het over. Er ontstaat een natuurlijke trance-achtige staat waarin tijdservaring kan veranderen en diepe ontspanning of juist krachtige vitaliteit voelbaar wordt.
Tussen de ritmes door is er stilte. Niet als pauze, maar als integraal onderdeel van de ceremonie. Stilte laat integreren wat is aangeraakt. Het verdiept de ervaring. Vaak wordt juist in die momenten duidelijk wat het ritme in beweging heeft gebracht.
De overgang van klank naar stilte en weer terug maakt de ceremonie rond. Het leert ons luisteren voorbij het hoorbare.
Aan het einde van de ceremonie nemen we bewust tijd om te landen. We sluiten niet abrupt af, maar laten het ritme langzaam uitdoven. De laatste slagen zijn vaak eenvoudig en gedragen.
Daarna is er ruimte om , woorden, ervaringen, inzichten te delen of om in stilte te blijven. Wat is ervaren krijgt bedding in het dagelijkse bewustzijn. De drum wordt niet alleen een instrument voor ceremonie, maar een metgezel voor thuis: voor momenten van afstemming, expressie of innerlijke herbronning.
De Awakeningceremonie vraagt geen muzikale ervaring. Het gaat niet om techniek, maar om aanwezigheid. Iedereen die bereid is te luisteren, naar zichzelf, naar het veld, naar de subtiele lagen onder het hoorbare, kan deelnemen.
Het is een uitnodiging om ritme niet alleen te maken, maar om het te worden. Kom eens proeven en ervaren bij een drumcirkel wat het ritme van verbinding voor jou kan doen.
Tijdens een zweethutweekend staat vuur nooit op zichzelf. Het leeft, ademt en spreekt. In veel tradities wordt de zweethut gezien als een ceremonie van reiniging en wedergeboorte. Het vuur is daarin het eerste wat wordt aangestoken en het laatste dat dooft.
Het vuur van transformatie - Vuur en de zweethut
In de traditie van o.a. de Lakota people wordt het vuur buiten de hut vaak gezien als de hoeder van de stenen. Het mannelijke. De stenen worden verhit in het vuur en daarna de hut binnengedragen. De zweethut wordt vaak gezien als vrouwelijk. Wanneer er water overheen wordt gegoten ontstaat er stoom. De stoom is heet, intens en alles omhullend. Maar voordat het water sist, voordat de hitte je huid raakt, is er al iets gebeurd. Jij hebt naar het vuur gekeken en het vuur heeft jou gezien. Zo is er ook een dans tussen het mannelijke, de stenen en het vuur, in verbinding met de zweethut en het water, het vrouwelijke in ons.
Het vuur van transformatie - Wat is vuur eigenlijk?
Fysiek gezien is vuur een chemische reactie die verbranding heet. Warmte, zuurstof en brandstof komen samen en creëren licht en hitte. Het is transformatie in zichtbare vorm, materie die verandert in energie. Maar voor ons zenuwstelsel is vuur meer dan chemie. Het ritme van de vlammen, het knisperen van het hout, en het warme licht brengen ons brein in een rustige, bijna meditatieve staat. Onderzoek toont aan dat het kijken naar vuur stress kan verlagen en gevoelens van verbondenheid kan vergroten. Het is oeroud. Ons lichaam herkent het. Misschien wel omdat onze voorouders eromheen zaten en omdat vuur toen veiligheid betekende in het donker.
Het vuur van transformatie - Wat doet vuur met je?
Tijdens een zweethutweekend gebeurt er iets bijzonders. Het vuur vraagt om aandacht. Je kunt niet half kijken. Het vuur nodigt je uit tot stilte en het spiegelt je innerlijke staat. Ben je onrustig? Dan lijken de vlammen wild. Ben je rustig? Dan zie de dans die de vlammen kunnen maken. Alles wordt energie. Dat is precies waarom het zo krachtig voelt in een zweethutceremonie. Het vuur herinnert je aan je vermogen tot transformatie.
Het vuur van transformatie - Waarom voelt vuur goed?
Vuur activeert warmte en warmte staat in ons brein gelijk aan veiligheid. Warmte ontspant spieren, verlaagt je waakzaamheid en stimuleert verbinding. Daarnaast symboliseert vuur kracht, passie en levenslust. Het herinnert je aan je eigen levenskracht. Aan je vermogen om te creëren, te veranderen en te vernieuwen. In de zweethut wordt het vuur van buiten jou uiteindelijk jouw vuurtje binnenin. De hitte nodigt je uit om naar je adem, naar je lichaam en naar volledige overgave te gaan. Daar gebeurt het echte werk.
Het vuur van transformatie - Het innerlijke vuur
Iedereen draagt vuur van binnen. Soms brandt het fel vol ambitie, verlangen en creativiteit. Soms smeult het zacht als een stille kracht onder de oppervlakte. Tijdens een Zweethutweekend kun je ervaren en voelen waar jouw vuur zit.
Misschien zit het in je buik (wilskracht)
Misschien in je hart (passie en liefde)
Misschien in je keel (waarheid die gesproken wil worden)
Wanneer je naar het vuur buiten kijkt en daarna de hitte binnenin je lichaam ervaart, ontstaat er een brug. Het uiterlijke vuur herinnert je aan je innerlijke vuur. Dat innerlijke vuur vraagt niet om controle. Jouw innerlijke vuur vraagt alleen maar om voeding. Voeding in de vorm van eerlijkheid, moed, beweging en intentie. Door deze bewuste aandacht wordt het gevoed.
Hoe kun je er innerlijk van profiteren?
Vuur leert je dat transformatie soms heet is. Ongemakkelijk, zweterig, maar ook zuiverend.
Vuur is niet bedoeld om je te verbranden. Het is het bedoeld om jou eraan te herinneren dat je leeft. Dat er iets in jou is dat niet uitgaat, zelfs niet wanneer het donker wordt. Zo krachtig ben je dus als mens.
Tijdens een Zweethutweekend zie je hoe hout as wordt. Hoe de steen gloeit door al het ontvangen hout na verloop van tijd. Hoe water stoom wordt en hoe alles verandert van vorm. Net zoals jij ! Je komt de hut uit zoals je aankwam. Tegelijkertijd toch niet. Er is iets verschoven. Iets opgelaaid. Een klein, helder vuur.
Van binnen, in je hart en je lichaam.
In veel tradities, zoals bij inheemse volkeren in Noord- en Zuid-Amerika, wordt de drum gezien als een levend instrument. De drum staat symbool voor het hartritme van de aarde, verbinding met natuur en voorouders, intentie en persoonlijke kracht. Tijdens het maken van een drum wordt vaak aandacht besteed aan het zetten van een vaak persoonlijke intentie, dankbaarheid voor het gebruikte materiaal (hout, huid), en een ritueel moment bij het opspannen of “tot leven wekken” van de drum.
De “spirit van de drum” kan ook jouw eigen energie zijn die je in het instrument legt. De keuzes die je maakt (kleur, strings en versiering), de intentie waarmee je werkt en de ervaringen die je meeneemt in het proces. Daardoor voelt een zelfgemaakte drum vaak krachtiger of persoonlijker dan een gekochte drum.
Tijdens een drummaking weekend ontstaat er vaak verbinding met de andere deelnemers in de groep. Omdat iedereen een gedeeld ritme heeft en een gezamenlijke ceremonie of (eerste) drumcirkel beleeft. Die gezamenlijke beleving wordt ook vaak “de spirit van de drum” genoemd. Een drummaking weekend begint zelden met alleen hout en huid. Het begint meestal met een verlangen. Een verlangen naar ritme. Naar eenvoud. Naar iets "oers" dat onder de lagen van het dagelijks leven ligt te wachten.
Wanneer mensen spreken over “de spirit van de drum”, bedoelen ze iets wat moeilijk in één zin te vatten is. Misschien is het is de ervaring is dat een drum méér is dan een instrument. Jouw drum is de drager van jouw verhaal en van jouw intentie. In veel inheemse tradities, wordt de drum gezien als de stem van de aarde. Het ritme wordt vaak vergeleken met een hartslag, het eerste geluid dat we als mens horen in de baarmoeder. De drum herinnert ons aan dat oorspronkelijke ritme. Het herinnert ons aan thuiskomen in onszelf en in ons lichaam.
Bij sjamanistische culturen werd (en wordt) de drum gebruikt als voertuig tussen werelden: een middel om contact te maken met het spirituele veld, met voorouders of met innerlijke wijsheid. Niet omdat de drum “magisch” is, maar omdat herhaling van ritme het bewustzijn kan veranderen. Het brengt focus, verstilling, soms zelfs trance.
Bijna iedereen voelt iets wanneer een drum begint te klinken. Ons lichaam reageert, je adem verandert en je voeten willen bewegen.
Dat is de spirit van de drum.
Tijdens een drummaking weekend wordt niet alleen een instrument gemaakt; er wordt een relatie opgebouwd.
Je begint vaak met losse materialen zoals een houten frame, een dierenhuid, strings van het dier. Op het eerste gezicht zijn het objecten. Maar al snel verandert de benadering.
Er ontstaat aandacht. Waar komt het hout vandaan? Van welk dier is de huid? Wat betekent het om met deze materialen te werken? Achterliggend zit vaak de gedachte van wederkerigheid. Als we iets uit de natuur ontvangen, doen we dat met respect. De begeleiders nodigen deelnemers uit om stil te staan bij dankbaarheid voor het dier en de boom. Niet uit schuldgevoel, maar uit erkenning van verbondenheid. Wanneer je de natgemaakte huid over het frame spant en de strings kruislings aantrekt, gebeurt er iets bijzonders. Het vraagt kracht, zachtheid, geduld én vertrouwen. Je handen werken, maar je hoofd wordt stiller. Langzaam zie je vorm ontstaan en voel je "dit wordt mijn drum".
De beweging die je maakt inspannen en daarna ontspannen is net als in het leven. Door je inspanning creëer je iets moois om daar te ontspannen en te genieten van je creatie.
Op het moment dat de huid droogt en zich strak trekt, hoor je de eerste klank. Vaak is dat een emotioneel moment. Alsof iets wakker wordt. Letterlijk in de drum maar vaak ook in je lichaam.
Er liggen verschillende filosofieën onder zo’n weekend:
Ritme is universeler dan taal. Voordat we spreken, bewegen we. Voordat we redeneren, voelen we. De drum herinnert ons aan dat pre-verbale weten dat in een ieder van ons aanwezig is.
Veel tradities geloven dat intentie invloed heeft op hoe we iets ervaren. Wanneer je een drum maakt met een duidelijke intentie, bijvoorbeeld kracht, heling en creativiteit, wordt het instrument een anker voor die kwaliteit. Elke keer dat je speelt, herinner je jezelf daaraan.
In een wereld van snelheid is handwerk een tegenbeweging. Het vertraagt. Het vraagt aanwezigheid. Het brengt je in het hier en nu. Door die aandacht die je besteed in het moment vergroot je de waarde.
Een drummaking weekend is zelden individueel. Je werkt samen in een ruimte waar anderen hetzelfde proces doormaken. Er wordt gelachen, soms gehuild, soms in stilte gewerkt. Die gedeelde energie draagt bij aan wat vaak de “groepsspirit” wordt genoemd. Door de anderen om je heen krijg je gelijk mooie spiegels, waardoor je nog rijker kan worden. Dit versterkt het gevoel van verbinding en bedding want je beweegt samen door zo'n weekend heen.
Wat bijzonder is: de spirit van de drum blijft niet op het weekend. Iedere keer dat je speelt, activeer je opnieuw wat daar is ontstaan in je hart, mind en lichaam.
Misschien gebruik je je drum in een meditatie, misschien in een drumcirkel, misschien gewoon thuis, wanneer je behoefte hebt aan gronding. De drum vraagt niets ingewikkelds, alleen maar aanwezigheid. Telkens wanneer je het ritme volgt, herinnert iets in jou zich dat er een hartslag in alles is en dat jij daar deel van uit maakt. Met je hele zijn, lichaam en ziel.
Het Hart van de Drum – Het Frame als Fundament. Tijdens het drummaking weekend draait alles om verbinding. Verbinding met het materiaal, met het ritme, met jezelf. Eén van de meest bijzondere onderdelen van dit proces is het kiezen van het drumframe. Want het frame vormt letterlijk én energetisch het hart van jouw healingdrum.
Maar naast het energetische aspect is het frame ook technisch gezien de basis van klank, draagkracht en duurzaamheid. Symbolisch staat het voor het lichaam van de drum. Want het frame draagt letterlijk de huid.
De meeste drumframes zijn gemaakt van één enkele houtsoort. Puur en zonder vermenging. Dat betekent dat de klankeigenschappen van het hout niet worden beïnvloed door andere houtlagen, wat bij veel industriële drums, multiplex- of samengeperste constructies, wel het geval is.
De frames die tijdens het weekend worden gebruikt zijn:
De gemiddelde dikte van het frame ligt meestal tussen de 8 en 12 mm.
Dit is bewust gekozen: dun genoeg voor resonantie, stevig genoeg om de spanning van de natte huid te dragen.
Elke houtsoort verschilt in:
Dat heeft directe invloed op de resonantie, hoe lang de toon blijft klinken, warmte vs. helderheid van de klank en de projectie van het geluid. Bijvoorbeeld:
Hoewel de huid (vaak eland, hert, paard bizon of schotse hooglander) uiteindelijk sterk bepalend is voor het karakter van de drum, fungeert het frame als klankkast: het bepaalt hoe de trillingen worden ondersteund of afgeremd.
De frames zijn handgemaakt en verkrijgbaar in:
Een volledig ronde drum verdeelt de spanning van de huid volledig gelijkmatig.
Dit resulteert vaak in een vloeiende, ronde toon, minder spanningsconcentratie op specifieke punten en een harmonisch trilling patroon. Bij meerhoekige frames ontstaat een minimale variatie in spanning op de overgangspunten. Dit kan zorgen voor een iets duidelijkere puls in de klank en een subtiel ander vibratiegevoel in de hand. Het verschil is niet extreem, maar wel voelbaar. Vooral voor wie sensitief werkt met klank.
De bovenrand van het frame is zorgvuldig afgerond en glad geschuurd. Dit gebeurt tijdens een drum making weekend.
Bij healingdrums is deze rand meestal:
Waarom?
Een afgeronde rand op een drumframe:
Bij dit proces wordt uitsluitend gewerkt met de huid zelf. Door lange slierten te knippen van de huid, wordt "de string", gecreëerd waarmee de huid verbonden word aan het frame.
Technisch betekent dit:
Er wordt geen metalen spanring gebruikt, geen koordsysteem en geen mechanische spanning. Dit maakt de drum lichter van gewicht, vrijer in resonantie en directer in vibratieoverdracht naar het frame. Het is een minimalistisch systeem dat volledig vertrouwt op de natuurkundige eigenschap van krimpende vezels.
Een goed afgewerkt massief houten frame:
Omdat het een organisch instrument is, blijft de drum zich aanpassen aan klimaat en gebruik. Dat maakt iedere drum uniek en levend.
Wanneer je een frame in handen neemt, voel je:
Maar wat je ook voelt, zonder dat je het misschien beseft, is:
Jouw lichaam reageert instinctief op die eigenschappen.
Vanuit technisch perspectief kies je dus een combinatie van:
Vanuit energetisch perspectief kies je een bondgenoot. En precies daar komen ambacht en intuïtie samen in het Drum Making Weekend.
Bij het woord trauma denken we vaak aan grote, ingrijpende gebeurtenissen. Maar verandering begint juist bij het herkennen van de kleine momenten die zich ongemerkt opstapelen.
Microtrauma’s zijn subtiele ervaringen waarin je je niet gezien, niet gehoord, niet veilig of niet volledig geaccepteerd voelde. Op zichzelf lijken ze misschien klein. Je gaat door. Je functioneert. Je relativeert.
Maar je zenuwstelsel relativeert niet.
Wat niet volledig doorvoeld wordt, wordt opgeslagen.
Wat niet erkend wordt, blijft onderhuids meebewegen.
Binnen Innerchanges, tijdens bijvoorbeeld Traumatherapie met Holistische CMFT kijken we niet alleen naar wat er is gebeurd, maar vooral naar wat er in jou is blijven hangen. Niet om het verleden te analyseren, maar om je bewustzijn te vergroten. Want pas wanneer je herkent wat je lichaam draagt, dit bewust worden helpt je hierbij, kun je kiezen om het los te laten.
Opmerkingen die nét onder de radar blijven. Sarcasme. Een grap die eigenlijk pijn doet.
Wanneer dit zich herhaalt, kan je systeem in een lichte staat van paraatheid blijven staan.
Wanneer iemand zonder uitleg afstand neemt, kan dat je basisvertrouwen raken. Je gaat zoeken naar wat jij gemist hebt — terwijl je vooral veiligheid miste.
Wanneer jij steeds degene bent die draagt, motiveert of oplost, kan dat je eigen stroom blokkeren.
Wanneer je jezelf structureel aanpast om geaccepteerd te worden, raak je stukje bij beetje verwijderd van je innerlijke kompas.
Altijd sterk moeten zijn. Altijd begripvol. Altijd positief.
Onderdrukte emoties verdwijnen niet — ze verplaatsen zich naar het lichaam.
Intens samensmelten kan prachtig voelen. Maar wanneer je je eigen grenzen en verlangens niet meer voelt, lever je iets van jezelf in.
Inspiratie is gezond. Maar wanneer je je eigen wijsheid structureel ondergeschikt maakt aan een ander, verzwakt je innerlijke leiderschap.
Heling begint niet met oplossen.
Heling begint met waarnemen.
Kun je herkennen waar jij spanning bent gaan vasthouden?
Waar je je energie hebt aangepast?
Waar je jezelf kleiner of juist harder hebt gemaakt?
Binnen Innerchanges werken we vanuit het lichaam. Niet om verhalen te herhalen, maar om je systeem opnieuw veiligheid te laten ervaren. Want pas in veiligheid kan ontspanning ontstaan. En pas in ontspanning ontstaat ruimte voor verandering.
De volgende oefeningen helpen je om uit je hoofd terug in je lichaam te zakken zodat je niet alleen begrijpt wat er gebeurt, maar het ook werkelijk kunt loslaten.
Het doel van deze oefening is om uit je hoofd te zakken en in je lichaam en contact maken met de grond onder je voeten.
Zo doe je het
Je tenen bevatten veel zenuwuiteinden die verbonden zijn met je balans en zenuwstelsel.
Rond de 5e herhaling kun je een subtiele warmte voelen opstijgen.
Rond de 15e keer merk je vaak dat je kaak verzacht en je nek ontspant.
Laat je uitademing telkens dieper zakken richting je buik.
Blijf 30–60 seconden in deze positie totdat je merkt dat je:
Dit zijn signalen dat je zenuwstelsel schakelt naar rust.
Een zachte oefening in mildheid voor jezelf
Soms dragen we meer dan nodig is. Gedachten, verwachtingen of oude pijn. Loslaten betekent niet dat iets onbelangrijk was. Het betekent dat jij jezelf rust gunt.
Lees rustig. Adem bij elke letter diep in en uit.
Verandering begint niet met harder werken aan jezelf. Verandering begint met zachter worden.
Elke keer dat je bewust ademt. Elke keer dat je spanning opmerkt. Elke keer dat je kiest om terug te keren naar je lichaam, versterk je je innerlijke fundament.
Innerchanges werkt aan thuiskomen in jezelf. Over persoonlijk leiderschap van binnenuit. Over voelen wat van jou is en loslaten wat dat niet is.
Gun jezelf die beweging, stap voor stap en van binnen naar buiten.
Gronden betekent, in praktische zin, volledig aanwezig zijn in je lichaam en in het hier-en-nu. Niet zweverig weg, niet opgesloten in je hoofd, maar bewust aanwezig in je lichaam. Veel mensen herkennen gronden in hun lichaam als een gevoel van zwaarte in het bekken. Zwaardere benen en voeten, een ademhaling die vanzelf lager zakt richting de buik. Minder mentale ruis, zover gaande als zelfs stilte in hun hoofd.
Een innerlijk gevoel van: ik ben hier, ik val niet om. Spiritueel wordt gronden vaak ervaren als het laten landen van de ziel in het lichaam, het zakken van energie van het hoofd naar het hart, de buik en uiteindelijk de aarde. Het raakt aan een lichamelijk gevoel van veiligheid, bestaansrecht en een diepere vorm van vertrouwen in het lichaam en het leven.
Voor veel mensen is dat niet vanzelfsprekend. Zeker bij trauma, langdurige stress of overprikkeling verschuift het zwaartepunt van leven naar het hoofd in plaats van de buik. Denken wordt een manier om controle te behouden, om te verklaren, te analyseren en vooruit te lopen op wat eventueel zou kunnen gebeuren. Ondertussen raakt de mens het contact met zijn of haar voelen steeds verder kwijt en dit verdwijnt naar de achtergrond. Soms subtiel, soms in de vorm van duidelijke dissociatie met zichzelf. Het lichaam wordt dan geen plek om te verblijven, maar iets waar je zo min mogelijk bij stil wilt staan.
Psychologisch gezien gaat “uit je hoofd komen” niet over het afwijzen van denken, maar over het herstellen van de natuurlijke volgorde: eerst voelen en ervaren en daarna pas denk Biologisch gezien hoort het denken te volgen op wat het lichaam eigenlijk al weet. Dat vraagt vertraging en bereidheid om sensaties op te merken zoals druk, warmte of spanning, zonder meteen te hoeven begrijpen waar het vandaan komt.
Gronding (en CMFT) - Gronden nodigt uit om lichamelijk aanwezig te blijven bij wat zich aandient, in plaats van er bovenuit te stijgen.
Binnen CMFT krijgt gronden een extra belangrijke rol. CMFT werkt met verbinding, spiegelen en gerichte aandacht. Wanneer je jezelf ziet, of gespiegeld wordt, gebeurt er vrijwel altijd iets in het zenuwstelsel. Emoties kunnen ineens opkomen, spanning kan voelbaar worden, en ook dissociatie wordt vaak zichtbaar.
Zonder gronden kan dat overweldigend zijn en voelt het al snel als een herbeleving. Met gronden ontstaat er innerlijke draagkracht. Je blijft aanwezig in je eigen lichaam terwijl je kijkt naar de ander. Je blijft in contact met de ondergrond onder je voeten, met jezelf en je lichaam en het moment. Spiritueel gezien fungeert gronden hier als een anker, een energetische container, een veilige bedding voor wat alles in je lichaam wat gezien en gevoeld wil worden.
Gronding (en CMFT) kan snel veel inzicht geven. Je ziet patronen, herkent delen van jezelf en begrijpt ineens hoe iets in elkaar zit. Maar inzicht alleen is niet genoeg. Integratie gebeurt pas wanneer het lichaam mee kan doen. Gronden zorgt ervoor dat wat je ziet niet alleen een mentale “aha” blijft, maar daadwerkelijk zakt in je systeem, je lichaam. Zodat bewustzijn kan groeien.
Emoties krijgen de ruimte om te bewegen in plaats van vast te blijven zitten. Je kijkt niet alleen naar jezelf, je belichaamt wat je ziet. Je zou kunnen zeggen dat CMFT de spiegel opent, gronden je aanwezig houdt, het lichaam integreert en de geest volgt waardoor het bewustzijn kan groeien. Zonder gronden zie je veel. Met gronden belichaam je wat je ziet.
Dat verschil is essentieel, want CMFT zonder gronden vergroot de kans op herbeleving, terwijl CMFT mét gronden innerlijke verwerking mogelijk maakt. Met innerlijke verwerking wordt hier lichaamsbewustzijn bedoeld. Wanneer je goed gegrond bent, blijven emoties beweeglijk. Ze kunnen intens zijn, maar overspoelen niet. Je kunt aanwezig blijven bij jezelf zonder jezelf kwijt te raken. Vaak ontstaat er na de intensiteit juist rust, alsof iets afgerond is.
De helende werking van gronden zit diep verankerd in het lichaam. Veel traumatische ervaringen zijn ontstaan op momenten waarop het lichaam geen veilige plek was om aanwezig te blijven. Het zenuwstelsel leerde toen dat weggaan veiliger was dan aanwezig blijven. Gronden keert dit leerproces langzaam en respectvol om. Door aanwezig te blijven terwijl er iets gevoeld wordt, leert het lichaam iets nieuws: ik kan dit voelen er bewust bij aanwezig blijven. Heling gebeurt hier niet via inzicht, maar via het ervaren van lichamelijke veiligheid terwijl er een gevoel is. Dat raakt aan diepe, vaak pre-verbale lagen van het zenuwstelsel die hierdoor leren te reguleren.
Wanneer men gegrond aanwezig, ontstaat er ruimte tussen prikkel en reactie in het lichaam. Het zenuwstelsel hoeft niet automatisch te schieten in vechten, vluchten, bevriezen, pleasen of dissociëren. In die ruimte ontstaat keuze, regulatie en lichamelijk zelfcontact. Je reageert minder vanuit overleving en meer vanuit lichamelijke aanwezigheid.
Ook emoties veranderen van kwaliteit wanneer ze gegrond mogen bewegen. In plaats van te blijven rondcirkelen in het hoofd of zich vast te zetten in het lichaam, krijgen ze een begin, een midden en een einde. Verwerking wordt dan vaak voelbaar als zuchten, trillen, warmte, zachter worden of een gevoel van ruimte na intensiteit. Het lichaam rondt af wat ooit is blijven hangen.
Gronding (en CMFT) - Gronden is daarin geen prestatie en geen truc die je perfect moet uitvoeren. Het is een het verbeteren relatie met jezelf. Soms betekent het niet meer dan één ademhaling lager in je buik, of het voelen van je voeten terwijl een deel van jou liever zou verdwijnen. Je staat jezelf toe te blijven. Dat, op zichzelf, is vaak al een helende ervaring.
In combinatie met Gronding (en CMFT) is gronden daarom niet optioneel, maar essentieel. Het verbindt bewustzijn met het fysieke lichaam. Het maakt iets ervaren en voelen in je lichaam veilig en laat inzicht werkelijk landen in het lichaam. Het maakt het verschil tussen jezelf zien en waarlijk gezien worden.
Wanneer je wakker wordt, is de wereld nog stil. De dag heeft je nog niets gevraagd. Er is nog geen moeten, geen planning, geen verwachtingen. Alleen jij, je adem en het zachte ontwaken van je lichaam. Dit moment is heilig. Dit is jouw ruimte om langzaam te landen, om te voelen, om weer thuis te komen in jezelf. Voordat je in je hoofd schiet, voordat gedachten je meenemen in alles wat moet of hoort.
Voor je je telefoon pakt om te checken wie je bericht heeft, mag je eerst zakken. In je lichaam. In je adem. In je hart. Liefdevol en zonder haast. Alsof je jezelf zachtjes wakker kust in plaats van wakker schudt. Deze routine is geen prestatie. Geen to-do. Geen nieuwe druk. Het is een uitnodiging. Om te vertragen. Om te luisteren. Om jezelf te ontmoeten zoals je nu bent. Met alles wat er is. Met alles wat er nog mag ontstaan.
Hier begint jouw dag. Niet in je hoofd, maar in verbinding met jezelf en je lichaam.
Wakker-word-routine, van je hoofd naar je lichaam - Gronding (en CMFT):
Wanneer je wakker wordt, neem dan eerst een moment. Je hoeft nog niets. Je mag er gewoon zijn. Laat de dag nog even wachten.
1. Zet je voeten op de grond
Voel hoe de vloer je draagt. Laat je voeten echt contact maken met de aarde. Dit is je anker. Dit is waar je lichaam thuiskomt.
2. Breng je aandacht naar je voeten
Laat je gedachten zachtjes op de achtergrond vervagen. Je hoeft ze niet weg te duwen, alleen niet te volgen. Verplaats je aandacht naar je voeten. Voel ze. Merk de warmte, de druk, de aanwezigheid.
3. Span je tenen 20 keer aan en laat los
Stel je voor dat je met je tenen iets vastpakt.
Span aan… en laat los.
Span aan… en laat los.
Herhaal dit rustig ongeveer 20 keer, in je eigen tempo.
4. Voel wat dit met je doet
Door deze bewegingen geef je je zenuwstelsel het signaal dat je lichamelijk veilig bent, gegrond en stabiel aanwezig. Je lichaam mag ontspannen. Je activeert je bloedsomloop, je energie gaat stromen, en je aandacht zakt uit je hoofd naar je lichaam. Zo beweeg je zachtjes van angst naar verbinding met de realiteit, van denken naar voelen, van overleven naar lichamelijke, bewust aanwezig zijn.
5. Adem naar je buik
Adem rustig in…
en adem langzaam uit…
Laat je adem naar je buik zakken.
Nog een keer. In… en uit…
Alsof je jezelf van binnenuit wiegt.
Met deze eenvoudige bewegingen vertel je jezelf elke ochtend opnieuw:
Ik ben hier. Ik word ondersteund. Ik ben veilig. Ik mag landen in mijn lichaam en ik ben precies goed zoals ik ben.
Stress is geen teken dat er iets mis is met je.
Stress is het lichaam dat zegt: “Ik moet je beschermen.”
In CMFT-taal is stress geen vijand, geen fout en geen emotie die weg moet.
Het is een zenuwstelsel in waakstand.
Je lichaam stelt voortdurend maar één vraag:
“Ben ik veilig?”
Als het antwoord misschien niet is, gaat stress aan.
Dat kan gebeuren door echt gevaar, maar net zo goed door een blik, een conflict, een moeilijke mail, of de angst om niet goed genoeg te zijn. Je lichaam maakt geen onderscheid tussen een tijger en emotionele dreiging. Voor het zenuwstelsel is dreiging gewoon dreiging. En dus bereidt het zich voor. Niet omdat je zwak bent, maar omdat je systeem wil overleven.
Wanneer stress opkomt, denkt het lichaam niet in woorden.
Het handelt.
Het zegt: “Ik moet iets doen.”
Dat “iets” ziet er meestal uit als:
Dit zijn geen karaktertrekken.
Het zijn biologische beschermingsmechanismen.
Belangrijk in CMFT: stress ontstaat vaak in contact.
Niet alleen door wat er gebeurt, maar door wat er tussen mensen kan gebeuren.
Een spanning in de relatie.
Een onzekerheid over of je er wel of niet mag zijn.
Een oude ervaring die aangeraakt wordt in je systeem (lees lichaam)
Stress gaat zelden alleen over het moment.
Het gaat over veiligheid in verbinding.
Wanneer stress oploopt, verliezen we verbinding met ons lichaam, met de ander en met het hier-en-nu. We gaan reageren in plaats van voelen. Handelen in plaats van aanwezig zijn. Het hoofd/ego neemt het over, de sensaties het lichaam wordt genegeerd, en de ander voelt verder weg. De amygdala in de hersenen, het ego, neemt het over samen met de gevoelens van spanning. Dit tezamen creëert een tunnelvisie en vele primaire reacties in het lichaam. Dat is het moment waarop veel mensen denken en besluiten het op te moeten lossen, of naar bovenstaande overlevingsmechanismes te handelen. Maar stress wil geen oplossing. Stress wil gezien worden.
Daarom begint CMFT altijd met Connect.
Niet: wat moeten we doen?
Maar: ben je hier alleen in?
Wanneer iemand vertraagt, afstemt en benoemt wat er gebeurt
“Ik merk dat dit spanning oproept” krijgt het zenuwstelsel een ander signaal: Ik ben niet alleen.
En dat is regulerend.
Vertragen verlaagt stress.
Benoemen haalt vaagheid weg.
Aanwezigheid en verbinding brengt het systeem uit alarm.
In CMFT wordt stress niet weggemaakt.
Het wordt gedeeld in verbinding.
De volgende beweging is Mirror.
Wanneer stress gespiegeld wordt “Dit is veel voor je” hoeft het zenuwstelsel niet harder te schreeuwen.
Spiegelen zegt niet dat het probleem weg is.
Het zegt: je ervaring klopt en je bent niet alleen.
Dat:
Stress die gezien wordt, hoeft zich niet te bewijzen. Want hij wordt erkent in het lichaam in verbinding met de ander.
Stress maakt alles tegelijk belangrijk.
Alles voelt urgent. Alles trekt.
Focus doet het tegenovergestelde.
Eén gevoel.
Eén moment.
Eén sensatie.
Niet het hele verhaal, maar dit stukje.
Niet alles dragen, maar dit in het nu moment.
Wanneer de aandacht begrensd wordt “Waar voel je de spanning het sterkst?” kan het systeem zakken omdat er erkenning is die deze focus brengt.
Focus voorkomt dus overweldiging.
Het brengt het lichaam terug in het hier-en-nu en het bewustzijn in dit moment. Waardoor het ego zijn overlevingsmechanismes kan laten zakken. Het lichaam naar een nulstaat in gevoel kan gaan en kan beginnen met ontladen. Dit uit zich vaak in trillen.
Veel relationele stress gaat niet over het conflict zelf, maar over de onderliggende vragen:
Ben ik veilig bij jou?
Ben ik belangrijk?
Ga je weg als het moeilijk wordt?
Relationele stress met bovenliggende vragen vindt vaak zijn oorsprong in de vroege jeugd. Doordat het kind een onveiligheid heeft ervaren. Bijvoorbeeld een ouder die is weggegaan toen het moeilijk werd. Het kind zich een moment niet belangrijk heeft gevoeld. In CMFT leren partners stress herkennen als signaal, niet als aanval.
Niet: jij bent het probleem,
maar: de stress staat tussen ons.
Samen reguleren in plaats van elkaar bestrijden is de verbindende oplossing.
In CMFT betekent liefde niet fixen of forceren.
Liefde betekent blijven, afstemmen en aanwezig zijn. Een kalme, beschikbare ander is vaak krachtiger dan duizenden technieken. Omdat het zenuwstelsel niet kalmeert door logica, maar door veiligheid. Dat is geen psychologie. Dat is biologie. En de biologie is altijd sterker en aanweziger in het moment dan de psychologie. Zeker als je het combineert met bewustzijn.
Stress wil eigenlijk afgerond worden.
Vroeger was het simpel. Gevaar is actie, actie is ontlading, ontlading is rust.
In het hedendaagse leven kunnen we eigenlijk stellen dat we bijna altijd onder hoogspanning staan. Omdat we resultaat georiënteerd zin in ons handelen, houden we de lastige spanning binnen en gaan we door. Het lichaam blijft “aan”, ook als het gevaar voorbij is. Stress is dan als een rookmelder die blijft afgaan. Niet omdat er nog brand is, maar omdat niemand het lichaam heeft gerustgesteld.
Stress is geen vijand maar een signaal. Het vraagt niet om controle maar om verbinding. Stress zakt wanneer het zenuwstelsel zich gezien voelt. CMFT helpt stress te dragen, te spiegelen en te begrenzen, zodat er weer ruimte komt voor keuze, voelen en contact. Stress is geen emotie en geen zwakte. Het is een biologisch overlevingssysteem dat maar één ding wil weten. “Ben ik veilig?”. Soms is het krachtigste antwoord daarop gewoon een aanwezige ander die blijft.
Liefde in combinatie met Connect–Mirror–Focus Neuron Therapy (CMFT) draait in de kern om verbondenheid, reflectie en gerichte aandacht naar binnen. Met jezelf én met de ander.
Liefde is hier niet alleen romantisch, maar het betekent ook emotionele veiligheid, empathie en erkenning en de bereidheid om echt aanwezig te zijn. Zonder die basis voelt therapie al snel technisch of afstandelijk.
Dit gaat over echte verbinding, over afstemmen op emoties (wat voel jij, wat voelt de ander?), samen reguleren in plaats van tegenover elkaar staan. In liefdesrelaties helpt dit om uit strijd of terugtrekking te komen en weer “wij” te voelen.
Spiegelen betekent: de ander laten merken: “ik zie je, ik hoor je, je mag er zijn", emoties en behoeften teruggeven zonder oordeel. In de context van liefde is dit enorm krachtig, omdat partners zich vaak pas openen als ze zich echt gezien en gehoord voelen.
Focus helpt om niet te verdwalen in oude patronen of verwijten. Eén emotie, behoefte of interactie tegelijk te onderzoeken.
Liefde + focus = veiligheid om dieper te gaan zonder overweldigd te raken.
CMFT gebruikt liefde als bedding waarin o.a. pijnlijke hechtingsdynamieken zichtbaar mogen worden. Partners of cliënt/therapeut kunnen elkaar spiegelen en aandacht wordt gericht op wat er nu gebeurt tussen jullie. Het resultaat is vaak meer emotionele intimiteit, minder reactieve patronen, een gevoel van “we zijn samen tegen het probleem”.
In therapie gebruikt de therapeut liefde niet als romantiek, maar als hartgedragen emotionele aanwezigheid:
De therapieruimte wordt zo een veilige plek waar kwetsbaarheid welkom is, oude hechtingspijn zachtjes aangeraakt mag worden, liefdevolle aandacht opnieuw beoefend mag worden in contact met de ander.
1. Connect – zet de intentie
“Ik wil je begrijpen, niet gelijk krijgen.”
2. Mirror – spiegel vóór je reageert
Gebruik zinnen als:
(Niet corrigeren, alleen checken.)
3. Focus – blijf bij één ding
Vraag:
Pas daarna komt oplossen. Maar vaak is dat dan nauwelijks nog nodig.
De CMFT coach gebruikt liefde als emotionele veiligheid, betrouwbare aanwezigheid en niet oordelend. De CMFT coach doet geen therapie, maar belichaamt “Je hoeft hier niets te verdedigen. Je mag onderzoeken.”
Het doel is om veiligheid te creëren op maat tussen twee mensen. Een oefening voor thuis om te doen met je partner. Vragen die je kan stellen vertrekkende vanuit de vier hechtingsstijlen:
Veilig gehecht:
“Je kunt goed voelen én verwoorden wat er speelt — zullen we daar even bij blijven?”
Angstig gehecht
“Ik ben hier. Je hoeft niets extra’s te doen om mijn aandacht vast te houden.”
Vermijdend gehecht
“We gaan niets forceren. Jij bepaalt het tempo.”
Gedesorganiseerd
“We doen dit stap voor stap. Je bent veilig, en je mag stoppen wanneer nodig.”
Het doel is om gezien te worden zonder overspoeld te raken.
Veilig gehecht
“Je benoemt wat je voelt en wat je nodig hebt, en je lijkt daarin afgestemd op jezelf én de ander.”
Angstig gehecht
“Ik hoor veel verlangen naar nabijheid én de angst dat je te veel bent.”
Vermijdend gehecht
“Je vertelt dit heel feitelijk — en tegelijk lijkt het je wel te raken.”
Gedesorganiseerd gehecht
“Er lijkt een deel van je dat contact wil, en een deel dat nu weg wil.”
De coach helpt de cliënt om één kern te voelen. Vragen die helpend werken zijn: “Wat gebeurt er in je lichaam terwijl je dit zegt?”, “Als dit gevoel een boodschap had, wat zou het vragen?”, “Welke oude relatie wordt hier zachtjes aangeraakt?' Liefde (en CMFT) - Liefde in coaching (is een corrigerende ervaring)
Voor veel cliënten is het nieuw dat iemand aanwezig blijft, zonder oordeel, zonder het direct op te lossen en vooral zonder weggaan. Hierdoor leert de client; “Ik kan mezelf laten zien en de verbinding blijft.”
Liefde is in CMFT geen techniek, maar de toon waarin alles gebeurt.
In een tijd waarin de wereld steeds sneller beweegt en meningen vaak luider klinken dan stemmen van begrip, staat één menselijke kwaliteit onder druk én tegelijk centraal: compassie. Technologie verbindt ons in seconden, maar echte nabijheid lijkt soms, in dit moment, verder weg dan ooit. Juist daarom is compassie geen bijzaak, maar een bewuste keuze.
Compassie is meer dan sympathie of medelijden. Het is het vermogen om de pijn, vreugde, kwetsbaarheid of worsteling van een ander werkelijk te zien, zonder oordeel, zonder haast. Het is de herkenning die zegt: jij bent zoals ik, en ik ben zoals jij. Vanuit die herkenning ontstaat de bereidheid om aanwezig te zijn, om te helpen, of om er soms simpelweg bij te blijven.
Compassie is geen modewoord.
Het is een herinnering aan wat ons mens maakt wanneer rollen, verwachtingen en overtuigingen even wegvallen.
Compassie wordt vaak gezien als iets zachts of sentimenteels, iets wat thuishoort in persoonlijke relaties of spiritualiteit, maar minder in de “echte wereld”. In werkelijkheid vraagt compassie juist kracht, moed en bewustzijn.
Het vraagt dat je even uit je eigen verhaal stapt en ruimte maakt voor dat van een ander.
Dat je niet automatisch reageert vanuit angst, defensie of ego, maar kiest voor menselijkheid.
Dat je verbinding verkiest boven gelijk willen hebben.
Compassie:
In organisaties waar compassie wordt geleefd, ontstaat veiligheid en vertrouwen. In gezinnen waar compassie vanzelfsprekend is, wordt liefde een dagelijkse taal. En in mensen die voor compassie kiezen, groeit het besef dat we niet zijn gemaakt om alleen te overleven, maar om samen te leven.
Een vaak vergeten, maar misschien wel meest essentiële vorm van compassie is zelfcompassie. We kunnen mild zijn voor anderen en tegelijkertijd hard voor onszelf. We leggen de lat hoog, zijn streng, kritisch en verwachten dat we alles aankunnen, zelfs wanneer het te veel is.
Zelfcompassie betekent:
Wie met mildheid naar zichzelf leert kijken, creëert ruimte. Ruimte om te ademen, te groeien en er ook werkelijk voor anderen te zijn. Zo groeit compassie van binnenuit als een licht dat vanzelf verder schijnt.
Compassie hoeft niet groots te zijn om een groot verschil te maken. Het leeft in kleine, bewuste keuzes die zachtheid brengen in een wereld die soms ruw aanvoelt.
In een samenleving die snelheid beloont boven aandacht en meningen boven menselijkheid, is compassie bijna een stille vorm van rebellie.
Compassie is geen luxe. Het is een noodzaak.
Het is een stille kracht die muren afbreekt, harten opent en ons herinnert aan wat ons verbindt.
Mannelijke kwetsbaarheid deel 2 gaat over; Op eigen benen staan wanneer je moeder overlijd. Mannelijke kwetsbaarheid is geen zwakte, maar een essentieel onderdeel van volwassen mannelijkheid. In dit tweede deel vertel ik meer over mijn reis. Wat er met mij gebeurt is wanneer ik, door het overlijden van mijn moeder, echt op eigen benen ben gezet. Tevens ben ik op een laagje dieper gestopt met pleasen. Ben ik gezondere grenzen gaan leren stellen. Heb ik in het mannenwerk authentieker aanwezig leren zijn. Ook maak ik duidelijk waarom relaties een krachtige initiatie vormen naar innerlijke volwassenheid.
Mijn reis in mannelijke kwetsbaarheid deel 1 ging hier aan vooraf. Er zijn momenten in een mannenleven waarop woorden tekortschieten. Momenten waarop geen theorie of coaching of spiritualiteit je kan voorbereiden op wat er werkelijk gebeurt. De dood van mijn moeder was zo’n moment voor mij. Niet omdat zij alles voor mij deed. Meer omdat zij, vaak onzichtbaar en zonder dat ik het doorhad. Een fundament is geweest besefte ik me achteraf. Een plek waar ik altijd kon landen, kon zijn met alles wat er leefde in mij. Waar ik me niet hoefde te bewijzen. Waar ik, hoe volwassen ik ook was, nog even kind mocht zijn. Geen vragen, geen verwachtingen gewoon zijn. Toen mijn moeder, die onbewust zo'n plek invulde wegviel. Veranderde er iets fundamenteels in mij.
Aan alles zag ik dat de wereld door draaide, mensen gingen en gaan verder. Maar in mij was er iets verschoven. Iets wat niet meer terug te draaien was en is. Ik kan nu pas na meer dan een jaar de woorden vinden om dit te delen. De dood van mijn moeder heeft mij innerlijk op eigen benen gezet. Zonder overleg. Zonder handleiding. Daar sta je dan ineens op jezelf. Zonder achterdeur. Zonder iemand die het onbewust opvangt... en toen werd mij pas zichtbaar wat ik tot dan toe dacht gedragen te hebben en wat niet. Er zijn toen heel wat overtuigingen en gedachtes gesneuveld over wat wel of niet waar is. Het confronterende hierin is het bewust mentaal afbrokkelen om te wachten op een innerlijke impuls, die vertelt wat de volgende stap is.
Veel mannen, net als ik, dachten en denken dat verantwoordelijkheid nemen betekent dat je hard werkt. Voor alles zorgt en doorgaat, dat is tevens ook wat ik geleerd heb. Volgens mij ben ik echt de enige hierin. Wat ik voor mezelf heb ontdekt is dat echte verantwoordelijkheid begint daar waar je niet meer kunt leunen. Maar het zelf mag doen. Toen mijn moeder overleed. Viel er een laag van vanzelfsprekendheid weg en precies daar ontstond voor mij volwassen mannelijkheid. De vele vragen, kritische en ondersteunende, die in mij omhoog kwamen.
Wat draag ik werkelijk en waar laat ik mij onbewust dragen? Wat heb ik aangenomen als waar en wat niet? Van vluchten in werk. Tot aan vluchten in afleiding buiten mij, alles kwam het afgelopen jaar voorbij. Inmiddels weet ik. Dit intense moment is geen straf, het is voor mij nu een initiatie geworden naar de mooiste versie van mezelf. Zo'n initiatie kun je ook ervaren bij een Zweethut vision quest.
Pleasen is geen karaktereigenschap, maar een overlevingsstrategie. Ik dacht dat ik al vele varianten had gehad en ze allemaal kende. Maar er niet mogen zijn, lag er in de diepte nog onder als overlevingsstrategie en overtuiging. Het pittige was om te beseffen toen deze wegviel, dat ik van binnen best angstig was voor heel veel dingen.... Waar ik daarvoor er vrolijk aan voorbij ging, door in snelheid te handelen, besef ik me nu, hoe aandachtiger en trager ik handel hoe meer ik van mezelf meeneem in contact en in verbinding.
Veel mannen, net als ik, hebben geleerd dat aanpassen aan je omgeving veiligheid biedt. Inmiddels weet ik dat pleasen levensenergie kost, mijn levensenergie. Ik heb op zoveel vlakken mezelf weggegeven...toen ik die besefte deed het echt pijn. Ik ontdekte dat ik vaak mezelf verlaten had. Om de ander niet kwijt te raken en dus de verbinding. Want ik had immers al vroeg geleerd, dat als ik me aanpas aan mijn omgeving, dat ik er dan verbinding en erkenning voor terug krijg. Zo hoefde ik niet naar mijn mannelijke kwetsbaarheid, deel 2.
Echter is dan je hele systeem, mijn systeem en mijn lichaam. Erop geënt om die bevestiging buiten jezelf te vinden. Niet in jezelf, wat eigenlijk vaal handiger en makkelijker is als je weet hoe. Dat was mij heel lang onduidelijk en is me de afgelopen jaren steeds duidelijker geworden.
Voor mij betekent stoppen met pleasen, duidelijke keuzes maken. Die passen bij mijn hart, ziel en lichaam. Duidelijke grenzen aangeven. Waarin ik mezelf, mijn lichaam, hart en ziel eer in plaats van er aan voorbij ga. Dat ik in verbinding met de ander en de wereld om heen trouw blijf. Aan mezelf, mijn lichaam, mijn hart en mijn ziel. Niet vanuit hardheid, maar vanuit innerlijke waarheid.
Authentiek zijn betekent, voor mij, aanwezig zijn bij wat er in mij leeft. Doordat te doen ontwikkel ik mijn eigen authenticiteit. Ook als dat ongemakkelijk is. Ik ben inmiddels wat ouder en wijzer. Ik kan nu zeggen dat ik vaak aan het ongemak voorbij ging. Door heel snel te handelen. Door te pleasen en weg te gaan bij mezelf. Het vroeg en vraagt moed. Een spreekwoordelijke hand in mijn rug, om alles te ervaren en om het aan te gaan.
Het afgelopen jaar vond ik het heel confronterend om steeds dieper en dieper met mezelf in contact te komen en mijn mannelijke kwetsbaarheid deel 2. Tussen alle dingen, lees werk en mijn leven, door. Tot ik de afgelopen maand in een soort complete stilstand kwam. Waarbij ik echt dacht, wauw er is niks van me over. Het eindigt het stopt nu. Maar ik zie nu in dat er veel moed voor nodig was om dit aan te gaan. Bewust mentaal af te brokkelen om van daaruit van binnen te wachten op een antwoord een impuls.
Die had voor mijn gevoel heel lang op zich laten wachten. Ik weet nu dat dit zo lang duurde omdat ik er zoveel overheen gelegd had aan lagen en mechanismen. Werkelijke authenticiteit vraagt van mij dat ik stop met rollen spelen en mezelf niet langer verlaat.
Ik vindt inmiddels dat aanwezig zijn in elk contact en moment. Een daad van mannelijke kracht is zoals ik het ontdekt heb.
Door alles wat er gebeurde de afgelopen periode hebben grenzen voor mij een hele andere betekenis gekregen. Ik dacht altijd dat het hoge muren waren waar zelfs ik zelf niet bij kon. Zodat ik veilig en beschermd achter deze muren kon schuilen en het niet werkelijk aan hoefde te gaan. Door dat ik naar binnen ben gedoken de afgelopen periode, een laagje dieper. Want volgens mij werkt het zo dat we elke keer een laagje dieper gaan en een laagje afpellen van ons zelf. Zodat we elke keer dichter bij ons zelf komen. Kwam ik stukken in mezelf tegen die ik had weggestopt en nu aan had te kijken om verder te groeien.
Waardoor ik het stukje "mijn hoge muren ter bescherming" mocht laten gaan om het aan te gaan in mezelf en mijn vernieuwde grenzen te stellen. Wat voelde dat super kwetsbaar om mijn muren te laten zakken en dan in contact te zijn met de buiten wereld en alles op een hele andere laag binnen te laten komen. Ik merkte dat ik echt alles opnieuw had te leren een laagje dieper, net even anders. Ik herken het in mezelf als het gaat om groeien en veranderen. Dat het soms aan de oppervlakte hetzelfde eruit ziet, maar van binnen net even anders voelt. Omdat je energetisch en emotioneel een nieuwe laag in jezelf aanboort en die in contact brengt met jezelf en de wereld om je heen.
Zo mocht ik ook opnieuw mijn grenzen leren stellen op een andere laag. Ik had niet door dat ik door mijn please patroon altijd aan mezelf voorbij ging. Nu ik vanuit dit nieuwe vertrekpunt opnieuw mijn grenzen mocht aangeven. Was het een hele uitdaging om ze te stellen zonder mezelf weg te geven. Ik weet inmiddels dat ze essentieel zijn voor gezonde relaties, en zelfrespect, met ten eerste jezelf en daarna ook de wereld om je heen.
Voor mij betekent grenzen stellen dat ik duidelijk communiceer over wat ik wel of niet wil. Dat ik verantwoordelijkheid neem voor alle delen en stukken in mezelf. Ik geloof dat we allemaal uit meerdere delen en innerlijke stukken bestaan. Zoals onze innerlijke man, vrouw, jongen en meisje. Daarnaast neem ik graag, steeds vaker, de tijd in de keuzes die ik maak. Voor mijn gevoel, zodat ik alles in mezelf ook serieus kan nemen. Hierdoor creëer ik ruimte voor echte verbinding. Met alles in mezelf en dus ook de wereld om me heen.
Immers begint een mooiere wereld bij jezelf. Tevens is dit volgens mij ook het begin van volwassen onvoorwaardelijke liefde.
Als ik heel eerlijk ben. Heb ik lange tijd vanuit mijn innerlijke kind spiritualiteit gebruikt. Om op een laag mijn pijn en eigen verantwoordelijkheid te vermijden. Het is een valkuil waar je makkelijk in stapt in de hedendaagse maatschappij. Mede door zijn drukte en oppervlakkigheid.
Zo was op een laag spiritualiteit voor mij ook een manier geworden om mijn pijn te vermijden. Wanneer je dan in verbinding geconfronteerd wordt. Met spiritueel narcisme is dat erg confronterend, zachtjes uitgedrukt. Het zorgde erbij mij voor dat ik eerst hard wilde wegrennen. Me op alle lagen wilde afsluiten. Doordat ik er niet mee weg kwam. Had ik het aan te gaan. Door te kijken naar wat ik deed en hoe ik het deed. Wat ik met mezelf en de ander deed. Wat de gevolgen van mijn acties waren, die ik had te nemen.
Zo kan ik nu zeggen dat spiritueel narcisme geen oordeel is, maar een uitnodiging om te groeien. Een uitnodiging om eerlijk te blijven naar jezelf. Bewust te voelen in mezelf en duidelijke grenzen te stellen. Zodat ik ook duidelijk kan zijn naar de ander en de wereld om me heen. Ik weet nu dat echte spiritualiteit verbonden is met het lichaam. Relaties, eigen verantwoordelijkheid en mannelijke kwetsbaarheid deel 2. Kortom bewustzijn, om alles van jezelf serieus te nemen. Zodat je daarna ook de wereld om je heen kan ontvangen. Ik blijf me verwonderen over dit leven. Hoe we elke keer weer een laag dieper gaan in contact. Met ons zelf en dus ook met de wereld om ons heen. Ik kan inmiddels ten diepste voelen. Dat mijn kwetsbaarheid mijn grootste kracht is.
Mannelijke kwetsbaarheid deel 2. Laat mij zien dat alle relaties met anderen oefenplekken zijn. Oefenplekken om de mooiste versie van jezelf in contact te brengen. Ik heb inmiddels ontdekt dat om te groeien bewustzijn nodig is. Door dat ik bewust kan reflecteren. Leer door confrontaties. Geven de ervaringen met anderen. Mezelf de mogelijkheid naar een volwassen mannelijkheid te groeien. Mijn relaties die ik gehad heb zijn spiegels. Ze laten mij elke keer veel moois zien. Waar ik mezelf verlaat en waar niet. Het wordt vaak pas bewust achteraf. Omdat het in het moment onduidelijk is. Te confronterend of te veel. Waardoor ik niet elke keer de les, in het moment, kon pakken. Dit werd dan pas achteraf zichtbaar. Zo kan ik echt zeggen dat relaties prachtige spiegels zijn. Die nodig zijn om als mens te groeien. De juiste relaties ondersteunen je. Om de meest authentieke versie van jezelf te worden.
Voor mij gaat het in het leven om groeien naar de mooiste versie van mezelf. Naar mijn mannelijke kwetsbaarheid deel 2, een levenslange beweging.
Van overleven naar leven. Van aanpassen naar anderen en de wereld om me heen. Naar het leven van mijn waarheid in mezelf. Deze ook uitdrukken in de wereld om me heen.
Soms begint die beweging precies daar waar je moeder sterft. Zodat ik kon besluiten, niet geheel vrijwillig, om volledig aanwezig te zijn in mijn eigen leven.
Motivator, Trainer, Ademcoach, Trainingsacteur
I will be back soon
