Een zweethut ceremonie is een eeuwenoud ritueel dat lichaam, geest en ziel kan reinigen. Tijdens een zweethut weekend stap je even uit de drukte van het dagelijks leven en kom je dichter bij jezelf, de natuur en bij de groep waar je de reis mee maakt. In de warmte en duisternis van de zweethut ontstaat ruimte om los te laten wat niet meer voedend is. Oude patronen, gedachten of emoties kunnen transformeren, zodat er ruimte ontstaat voor nieuwe energie, helderheid en verbinding.
Het Zweethut weekend in Riethoven biedt een veilige en natuurlijke omgeving waarin je deze bijzondere ervaring kunt beleven.
Onze plek voor de zweethut ceremonie ligt midden in het bos. Hier ervaar je de rust en geborgenheid van de natuur: de zachtheid van mos, de aanwezigheid van paddenstoelen en het ritme van de seizoenen. Het bos nodigt jou graag uit om te vertragen. Wanneer je even uit de drukte durft te stappen kan er ruimte ontstaan om weer te voelen en te ervaren wat echt belangrijk voor jou voelt. Tijdens het zweethutweekend leven we eenvoudig en in verbinding met de natuur. De natuur vormt als het ware de bedding voor de ceremonie.
Een zweethut ceremonie heeft vaak een krachtige werking op het lichaam. De warmte helpt om de bloedsomloop te stimuleren, de poriën te openen en afvalstoffen los te laten. Hierdoor ervaren veel deelnemers een gevoel van fysieke reiniging en een natuurlijke detox. Daarnaast werkt een zweethut ook op energetisch, emotioneel en mentaal niveau. Door de stilte en de warmte ontstaat ruimte om de spanning los te laten, om contact te maken met je lichaam en om oude patronen te herkennen en los te laten. Veel deelnemers ervaren na een zweethut ervaring meer helderheid, rust en energie.
Binnen veel natuurtradities spelen de vier windrichtingen een belangrijke rol. Tijdens het weekend staan we stil bij de energie van het noorden, oosten, zuiden en westen.
Elke richting staat symbool voor een bepaalde kwaliteit van het leven en persoonlijke ontwikkeling. Samen vormen ze een cirkel die ons verbindt met Moeder Aarde en met het grotere mysterie van het bestaan. Door bewust stil te staan bij deze richtingen kun je ontdekken waar jij staat in jouw levensproces. Soms wordt ook duidelijk waar je naar toe wilt en wat de volgende stap is.
Een belangrijk onderdeel van een zweethut ceremonie is het proces van loslaten. De stenen die in het vuur worden verwarmd brengen de warmte de hut binnen. Als eerst gaan de kruiden met intenties op de stenen en daarna wordt er water over de hete stenen gegoten en ontstaat de stoom die de hut vult met warmte. Deze warmte kan je helpen om spanning los te laten, emoties te verwerken, jouw oude overtuigingen te transformeren en ruimte te maken voor nieuwe intenties. Een moment van diepe innerlijke reiniging. Tevens neem je jouw gebedszakjes ook mee de zweethut in. Die worden door de stoom en warmte extra bekrachtigt.
Het vuur speelt een centrale rol tijdens het zweethutweekend. Het vuur verwarmt de stenen die in de hut worden gebracht, maar symboliseert ook transformatie en intentie.
Samen het vuur verzorgen, hout verzamelen en rondom het vuur zitten brengt mensen vaak snel terug naar een meer natuurlijke staat van zijn. Het vuur nodigt uit om stil te staan bij vragen zoals, wat wil ik loslaten? Wat wil ik transformeren? Wat en wie wil ik uitnodigen in mijn leven?
De zweethut wordt in veel tradities gezien als de baarmoeder van Moeder Aarde. In de warme, donkere ruimte kun je naar binnen keren en contact maken met jezelf. Binnen in de hut zitten we samen in een cirkel. Er is ruimte om te delen, te luisteren en aanwezig te zijn. Veiligheid, respect en aandacht vormen de basis van de ceremonie. Iedere ervaring is welkom. Voor de één is het een moment van stilte, voor de ander een moment van inzicht of emotionele ontlading.
Een zweethut weekend is vaak een bijzondere ervaring van persoonlijke groei. De ceremonie kan helpen om opnieuw contact te maken met je energie, je innerlijke wijsheid en je levensrichting. Daarnaast ontstaat er in de groep vaak een sterk gevoel van verbinding. Mensen spiegelen elkaar, ondersteunen elkaar en delen hun ervaringen. Zo kun je veel leren van de spiegels, mensen, om je heen in zo'n weekend.
Tijdens het zweethut weekend doorlopen we verschillende fases. Het weekend is volledig verzorgd en bestaat onder andere uit:
Het ritme van het weekend helpt om te vertragen en volledig aanwezig te zijn.
Na een zweethut ceremonie is het belangrijk om tijd te nemen om de ervaring te laten integreren. Daarom is er tijdens het weekend ruimte voor rust, reflectie en stilte.
Wat je tijdens de ceremonie ervaart kan zich in de dagen en weken daarna verder ontvouwen. Mogelijk ervaar je na het zweethut weekend meer innerlijke rust, nieuwe inzichten, hernieuwde energie of een diepere verbinding met jezelf.
Kom jij ook? Je bent welkom precies zoals je bent.
Er zijn momenten in het leven waarop je voelt dat praten niet meer genoeg is. Dat je hoofd het niet meer oplost. Dat je verlangt naar iets wat dieper gaat dan woorden. Voor o.a. Sophia, Lisette en Frank was het zweethutweekend zo’n moment. Geen uitje, geen dagje wellness. Maar een bewuste stap in een bedding van vuur, stilte en ceremonie. Een weekend volledig verzorgd. Niet alleen in praktische zin, maar vooral energetisch. Alsof alles erop gericht is dat jij niets hoeft vast te houden. Dat je mag zakken en dat je gedragen wordt.
Vanaf het moment van aankomst wordt vaak al duidelijk dat een zweethutweekend iets anders is dan een gewone retraite. Er hangt een andere sfeer. Meer met aandacht en aanwezigheid. De ontvangst voelt warm en oprecht, alsof er een ruimte wordt geopend waarin niets hoeft.. Een plek waar niemand sterker of beter hoeft te zijn dan hij of zij werkelijk is. Waar het niet gaat om indruk maken of iets bewijzen, maar om simpelweg verschijnen zoals je bent te zijn zoals je bent.
De zweethut is moeilijk volledig uit te leggen aan iemand die het nooit heeft ervaren. Het is een plek die je vooral met je lichaam en je zintuigen begrijpt.
Wanneer de ceremonie begint en de deur sluit, wordt het volledig donker. De buitenwereld verdwijnt en de aandacht verschuift naar binnen. Naar adem, naar stilte, naar wat er in het moment aanwezig is. In het midden worden gloeiend hete stenen binnengebracht die urenlang in het vuur hebben gelegen. Wanneer water en kruiden over deze stenen wordt gegoten, stijgt een wolk van hete stoom op die de hele ruimte vult en de warmte neemt toe.
De hitte is intens, eerlijk en niet te negeren.
En juist daarin schuilt de kracht van de ceremonie.
In de hitte van de hut wordt het moeilijk om nog om jezelf heen te bewegen. Waar in het dagelijks leven afleiding, controle of drukte vaak een uitweg bieden, nodigt de zweethut uit tot overgave, ademen, voelen wat er werkelijk in je leeft.
Alles wat normaal gesproken naar de achtergrond kan verdwijnen zoals spanning, verdriet, oude overtuigingen, rollen en maskers wordt hier voelbaar. Niet om iemand te breken, maar om ruimte te maken voor bevrijding. Tijdens de ceremonie worden verschillende rondes doorlopen, elk met een eigen intentie. In die rondes gebeurt vaak iets bijzonders, je mag laag voor laag beginnen loslaten wat niet langer nodig is. Verwachtingen, controle, de neiging om altijd sterk te moeten zijn.
De hitte werkt als een spiegel. Eerlijk en direct.
Het vuur speelt een centrale rol in de ceremonie. Buiten brandt het vuur dat de stenen verwarmt. Binnen wordt die kracht voelbaar in de hitte en de stoom.
Zweten wordt vaak gezien als een fysieke reiniging, maar in de zweethut gebeurt er vaak meer dan dat. Veel deelnemers ervaren dat ook emotionele of energetische ballast begint los te komen. Alsof oude lagen verzachten en wat niet langer dient langzaam oplost in de warmte. Soms gebeurt dat met tranen, soms in stilte en soms zelfs met een onverwachte lach. Alles mag er zijn.
Wat veel mensen diep raakt tijdens een zweethutceremonie is de intense verbinding met de elementen.
Het vuur dat buiten brandt en de stenen verwarmt.
Het water dat sist wanneer het de hete stenen raakt.
De aarde die de hut vormt en iedereen draagt.
De lucht die samen wordt ingeademd.
Deze elementen zijn niet langer abstracte begrippen, maar directe ervaringen.
Daarnaast ontstaat er vaak een bijzondere verbinding tussen de mensen die in de hut zitten. Vaak zijn het mensen die elkaar pas net hebben ontmoet, maar door samen in deze intense ervaring te stappen ontstaat er een gevoel van gedeelde menselijkheid en herkenning. Iedereen komt met zijn eigen verhaal, maar deelt hetzelfde verlangen om naar binnen te kijken.
Misschien wel het meest waardevolle dat een zweethutweekend kan brengen, is de ontmoeting met jezelf. In de donkerte van de hut wordt vaak voelbaar hoe weinig er eigenlijk nodig is. Geen rol, geen uitleg en geen prestatie. Maar juist alleen je adem, je hartslag en je aanwezigheid.
Dat besef kan verrassend eenvoudig zijn, maar tegelijkertijd diepgaand. Het herinnert eraan wie we zijn zonder de lagen die zich in het dagelijks leven langzaam opstapelen.
Een volledig verzorgd zweethutweekend bestaat niet alleen uit de ceremonie zelf. Tussen de rituelen door is er ruimte om te landen met rustmomenten, voedende maaltijden, stilte of juist open gesprekken. Die afwisseling maakt het weekend waardevol. De begeleiding is zorgvuldig en respectvol, afgestemd op het tempo van iedere deelnemer.
Zo kan wat in de hut is aangeraakt ook daadwerkelijk integreren.
Voor iedereen ziet de ervaring er anders uit, maar veel mensen herkennen na afloop bepaalde veranderingen:
Een zweethutweekend is geen snelle oplossing voor alles wat in het leven speelt. Maar het kan wel een kantelpunt zijn een moment waarop duidelijk wordt dat kracht niet ontstaat door harder te duwen, maar door eerlijker te voelen.
Het vuur verbrandt niet wie iemand is het verbrandt wat iemand niet is. Wanneer deelnemers na het weekend weer naar huis gaan, voelen velen geen drastische verandering in identiteit. Er is geen gevoel een ander mens te zijn geworden. Maar vaak wel iets anders. Een grotere helderheid, meer zachtheid en meer verbinding met wat werkelijk klopt. Alsof er iets is losgelaten dat nooit echt bij hen hoorde.
En misschien is dat wel het grootste geschenk van een zweethutceremonie: de herinnering dat er niets hoeft te worden toegevoegd.
Alleen losgelaten.
Er is iets bijzonders aan verbinding tijdens een Zweethutweekend. Het is geen oppervlakkige verbondenheid zoals je die soms voelt op een festival of teamdag. Het is rauwer, eerlijker en lichamelijk waarneembaar. Je zit dicht op elkaar, je deelt hitte, zweet en adem. Ergens in die eenvoud gebeurt iets wat in het dagelijks leven maar zeldzaam is. Maskers vallen weg.
In de hitte kun je niet vluchten in je telefoon, je agenda of je rol. Je wordt teruggebracht naar je adem.
Elke ronde in de hut nodigt uit tot een innerlijke ontmoeting. Waar houd ik spanning vast? Wat wil gevoeld worden? Waar mag ik loslaten? De stoom opent niet alleen je poriën, maar ook je binnenwereld. Door de intensiteit kom je dichter bij je kern. En echte verbinding met anderen begint altijd bij verbinding met jezelf.
Wanneer je samen in het donker zit, verdwijnen uiterlijke verschillen. Geen titels, geen status, geen perfecte verhalen. Alleen maar mensen. Je hoort iemands stem breken, je voelt iemands hand naast je, Je ademt dezelfde lucht. Kwetsbaarheid werkt verbindend. Wanneer iemand deelt vanuit zijn of haar hart, opent dat ruimte voor de rest. De cirkel wordt geen groep individuen meer, maar één veld van gedeelde ervaring. Dat voel je fysiek in je lichaam. Alsof er een zachte stroom van verbinding door de ruimte loopt die harten verbindt en raakt.
Een zweethutweekend is ook een herinnering dat je niet los staat van de natuur.
Je ervaart niet alleen verbinding met mensen, maar met iets groters. Met het ritme van de elementen. Met de cyclus van loslaten en vernieuwen.
Dat besef verzacht. Je hoeft het niet alleen te dragen. Je bent onderdeel van een groter geheel.
In het dagelijks leven verbinden we vaak via woorden. In de hut verbind je via lichamelijke aanwezigheid. Je hoeft niets op te lossen, je hoeft alleen te blijven. De hitte nodigt uit tot eerlijkheid.
Eerlijkheid schept intimiteit, niet alleen tussen partners of vrienden, maar tussen mensen als levende wezens.
Wat veel mensen meenemen is niet alleen het gevoel van reiniging na een zweethut. Maar een diepere ervaring van samenzijn. Alsof het hart iets verder open staat. Alsof luisteren makkelijker is. Alsof je herinnert hoe het voelt om echt gezien te worden.
Verbinding tijdens een zweethut weekend is subtiel, stil maar diepgaand.
Het is de ervaring dat je, in je meest kwetsbare vorm, niet alleen bent. Gedragen door vuur en verbonden in liefde misschien is dat wel de grootste heling van allemaal.
Omdat we werkelijk beseffen dat we eigenlijk allemaal hetzelfde meemaken in een andere vorm. Onze eigen vorm.
Verbinding in een Zweethutweekend krijgt een extra laag wanneer mannen en vrouwen apart de hut ingaan. Niet omdat het één beter is dan het ander maar omdat de energie, dynamiek en thematiek vaak verschillend kleuren. Wanneer je alleen met mannen of alleen met vrouwen zit, ontstaat er een ander soort veiligheid. Een andere spiegel. Een andere bedding. Dat verschil maakt het nou net zo krachtig. Omdat mannen en vrouwen nu eenmaal verschillen. Wanneer je samenkomt met gelijkgestemden. Alleen mannen of alleen vrouwen. Zorgen de overeenkomsten voor de veiligheid. Dit omdat alle verwachtingen wegvallen die er vaak wel zijn wanneer het andere geslacht erbij is.
In een mannen zweethut hangt vaak eerst een stilte. Of humor. Soms wat aftasten. Mannen zijn in het dagelijks leven vaak gewend zich te verbinden via activiteit. Doen, bouwen, oplossen. In de hitte valt dat weg.
Wat zichtbaar wordt:
De energie is vaak compacter. Directer. Minder woorden, meer aanwezigheid. Wanneer één man zijn kwetsbaarheid toont, opent dat iets krachtigs in de hele cirkel. De verbinding ontstaat via gedeelde eerlijkheid. Soms ruw, soms onverwacht zacht.
Thema’s die vaak naar boven komen:
De mannen zweethut kan voelen als een smeltkroes van vuur: intens, transformerend, confronterend maar ook bekrachtigend. Het herinnert mannen eraan dat ware kracht niet in hardheid zit, maar in volledige lichamelijke aanwezigheid.
In een vrouwenhut is de energie vaak voelbaar anders: vloeiender, cyclischer, intuïtiever. De bedding ontstaat meestal sneller via woorden, delen en emotie.
Wat zichtbaar wordt:
Er is vaak meer expressie in klank en emotie. Tranen mogen stromen. Lach mag klinken. De verbinding voelt als water: dragend, omhullend, verbindend.
Thema’s die vaak naar boven komen:
De vrouwen zweethut kan voelen als een baarmoederenergie: koesterend en tegelijk krachtig. Het herinnert vrouwen eraan dat hun zachtheid geen zwakte is, maar een bron van diepe wijsheid.
Wanneer mannen en vrouwen apart zitten:
Er ontstaat herkenning. Spiegeling. Soms heling van oude wonden die verbonden zijn aan man-zijn of vrouw-zijn.
Dat betekent niet dat gemengde hutten minder krachtig zijn, integendeel. In gemengde hutten ontstaat vaak verbinding tussen de polariteiten: het mannelijke en vrouwelijke veld in wisselwerking. Maar gescheiden hutten geven ruimte om eerst thuis te komen in je eigen energie.
Of je nu in een mannen- of vrouwen zweethut zit, de essentie blijft dezelfde:
Je wordt teruggebracht naar jezelf. Naar je adem en naar je hart. In die puurheid ontstaat verbinding met jezelf, met de ander, met iets groters.
Misschien is dat wel de diepste laag van het Zweethutweekend. Dat we, voorbij man of vrouw, elkaar ontmoeten als mens. Dat we vanuit onze eigen bedding sterker, zachter en bewuster terug de wereld in stappen.
Waar de drum mijn hart raakte - Tijdens het Drum Making Weekend en onze Awakening Ceremonie ontstaat er iets wat zich moeilijk in woorden laat vangen. Het maken van een drum is meer dan een ambachtelijk proces; het is een innerlijke reis. Een ontmoeting met jezelf, met het ritme, met dat wat gehoord wil worden. In de cirkel, in de stilte, in het ontmoeten en kloppen van de drum ontstaat ruimte voor inzicht, heling en verbinding.
Hieronder delen deelnemers hun persoonlijke ervaringen. Verhalen over wat hen raakte, wat in beweging kwam en wat de drum voor hen is gaan betekenen. Soms krachtig en transformerend, soms zacht en verstillend, maar altijd echt en puur.
In dit filmpje delen Caroline, Reinske en Renate hun ervaringen. Over het proces van creëren met je handen. Over de verstilling, de verdieping en het plezier wat ze hebben gehad. Over wat het betekent om je eigen drum te bouwen en hem voor het eerst te laten klinken. Laat je meenemen in hun verhalen en proef de sfeer van een weekend waarin ritme, bezieling en samenzijn centraal staan: Deelnemers aan het woord over het drum making weekend
Rita van Wingerden
De Moederdrum: "Ga tot het uiterste en geef alles, ga tot het uiterste en je ontvangt alles". Nu vier maanden later is ze geboren. Mijn Moederdrum. Het is letterlijk alsof ik mijzelf gebaard heb, maar dan in vernieuwde vorm, completer en lichter. Het resultaat is overweldigend. Ze is krachtig, sprankelend en vol liefde. Ze daagt me uit, prikkelt me en laat mijn energie stromen. Ik ben verliefd … op mijn Moederdrum. De reis van de Moederdrum is één van de grootste cadeaus die ik mezelf heb gegeven en waar het einde van het ontvangen nog lang niet in zicht is. In grote dankbaarheid aan de Moederdrum en aan allen die hier aan hebben meegewerkt. Aho!
Al een poosje voelde, zag en hoorde ik drums als ik bezig was met healings in mijn bedrijf. Ook door het enthousiasme, de warmte en professionaliteit van Erik.
Ik wist dat ik bij hem een healing drum wilde maken. Dat ik in goede handen was om die reis te maken.
Dat bleek eigenlijk al voor aanvang. Want zodra je besloten hebt dit aan te gaan, begint je reis al en komen er dingen op je pad.
Lessen, signalen, symbolen, ervaringen. Je werkt er naar toe. Ik had even een zetje nodig de dag voor vertrek.
Dat gaf Erik mij gelukkig op precies de juiste wijze, waardoor ik in September 2016 mijn prachtige bizon en ceder houten drum heb kunnen maken.
Wat ben ik blij dat ik gekozen heb om een ware healing drum bij Innerchanges te maken. Ja, 3 dagen heb je echt nodig om alle elementen en intenties te verwerken tot je persoonlijke healing drum.
De eerste avond staat een zweethut op de planning. Mijn eerste zweethut ervaring. Ik zet mezelf helemaal open en ervaar een diepe reiniging op vele lagen.
De volgende dagen word ik flink uitgedaagd om bij mezelf te blijven. Mijn eigen ruimte in te nemen, diep adem te halen naar mijn onderbuik.
Elke keer als ik ergens tegenaan loop is er, Erik, die door een paar zinnen met me uit te wisselen, me op mijn pad terug brengt.
Op andere momenten staat ineens een ander teamlid naast me. Die precies de juiste woorden zegt die ik moet horen, of even iets te drinken / eten komt brengen. ( das echt belangrijk).
Van het kiezen van het frame en de huid, tot het knippen van het drumvel en strings. Ook het veilen en schuren en uiteindelijk verbinden van al deze elementen, waar ik mijn hart en ziel in heb gelegd.
Kreeg ik vele spiegels voorgehouden en kwam mezelf echt tegen.
Vooral het op spanning brengen van 18 meter string was doodeng in het begin. Maar naar mate ik het vertrouwen voelde in de spanning van de string. Groeide ook mijn zelfvertrouwen in al het werk dat ik hiervoor gedaan had.
Ik werd krachtiger, mijn drum werd krachtiger, en onze verbinding. Mijn drum is precies geworden waar ik meer van nodig had. Heb nu al de magie mogen voelen als ik samen met haar werk. Ben benieuwd wat ik in de toekomt nog meer mag ervaren met mijn drum.
Diepe dank team Innerchanges. Binnenkort kom ik terug voor meer zweethut magie. Liefs ilona
Malin Wittebol
In de auto naar huis, met de drum naast me, warm ingepakt in haar deken. Ik zing vanuit mijn buik, zo hard als nooit tevoren. Er komt een taal naar boven die ik niet ken, woorden en klanken wisselen elkaar af. Thuis aangekomen groet ik het huis, mijn man. Ik zie hem wezenlijk. De dagen die volgen ben ik vermoeid, maar zo wakker. Ik sta met beide benen op de grond, mezelf uiten kost geen moeite. Ik ben aandachtig aanwezig in het moment. Tot besluit: Tijdens het drum-weekend ervoer ik de kracht van het universum in mij, zonder angst. Ik ervoer dat als ik mij uitspreek, deuren voor mij opengaan, in plaats van dicht. Het is fijn te ervaren dat de verbinding met de begeleiders en de groep niet ophoudt als het weekend ophoudt. Oprecht en respectvol. Het is intens wat er allemaal naar bovenkomt en te weten dat je als deelnemer in goede handen bent is belangrijk. Met vier begeleiders, allen met hun eigen kwaliteiten en een groep liefdevolle mensen in de schoot van moeder natuur. Heel veel dank!
Een aantal weken geleden in contact gekomen met Erik Roesink bij de Drumcirkel Midden Nederland. Wist niet wat ik hiervan moest verwachten ach laat het gebeuren en ervaar het, zo ging ik deze avond in.
Erik heeft leen drums bij zich en ja hoor de 3de leen drum van deze avond was een schot in de roos. Hij riep mij, de schotse hooglander, de trilling, de energie, het geluid was niet te beschrijven.
Wist het, deze drum is voor mij. Trouwens Erik maakt de drums met zoveel passie en liefde.
Nu een aantal weken verder, hoe ik het ervaar, echt geweldig, is niet te beschrijven wat het met je doet. Het heeft mijn leven verrijkt
Je moet het eigenlijk zelf ervaren, zou zeggen nodig je zelf uit om naar de Drumcirkel Midden Nederland te komen. Ik en mijn drum ja wij zijn een. Dankbaar. Liefs Karin
Karel van Norel
Overgave: De voorbereiding van het weekend liep compleet anders dan ik mij had voorgesteld, ipv een rustige donderdag werd het een donderdag waarop onverwacht met een client naar het ziekenhuis mocht. Doodmoe thuisgekomen en niets gedaan. Dan op vrijdag de spullen maar pakken. Huilend in de huiskamer omdat het me allemaal een beetje aanvloog, iets met bomen en bos. In de regen de motor opgepakt en opgestapt om een regenoverall op te halen. Hierbij mijn handschoenen "kwijt" geraakt. Bijna onderkoeld in Riethoven aangekomen. De eerste vraag: wat heb je nu nodig deed me goed. Een warme kop thee om mijn handen te warmen. De volgende opmerking ging over zelfliefde..ik had rustig mogen stoppen onderweg om een kop koffie te drinken en wat op te warmen kreeg ik te horen. Wordt het zo'n weekend vroeg en dacht ik...het werd inderdaad zo'n weekend waarbij ik wel wat in de weerstand zat. Fijn dat er aan tafel, naast de heerlijke soep, ruimte was voor persoonlijke verhalen en met welke intentie je het weekend inging.
Heel bijzonder dat alle deelnemers een bizon voelden. Met deze huid gingen we na het eten aan de slag. De huid knippen ging niet zonder slag of stoot...en daar vind ik wel wat van..vervolgens nog vele meters string knippen waarbij "de wedstrijd" van Bram Vermeulen (lees de goedkeuring van vaders) veelvuldig door mijn hoofd zong. Zelfs in de zweethut bleef ik de weerstand voelen, ik kon mij niet overgeven aan de stenen.
De zaterdag werd besteed aan het vijlen en schuren van het frame. Af en toe tranen tijdens Papa en de Wedstrijd (ik ga aan op muziek). Laat in de middag kwam het breekpunt toen er rondom mij werd gedrumd. De vibraties, de schoonheid van het geluid...teveel voor mij om de weerstand te behouden en "groot" te blijven. De woorden: ik wil niet meer mijn best doen (welke werden uitgesproken tijdens een huilbui) kwamen uit mijn mond. De weerstand was weg, de mooie persoonlijk woorden en aandacht van de begeleiding deden mij landen. Wat een warm moment. Het frame nog extra verwend door het in te oliën met cederolie...wat een mooie glans, hij straalde gewoon.
Na het eten vond de geboorte van mijn drum plaats. Door de gebeurtenissen van deze middag zat ik de avond lekker in een flow en ging het me redelijk makkelijk af. Iets na twaalven was de bevalling klaar. Omdat het mijn eigen proces is, zo werd mij verteld, ben ik naar bed gegaan en ben ik niet, dat wat ik in eerste instantie wel wilde doen, blijven zitten en wachten op de rest.
Op zondag hebben we tijdens de awaking ceremonie de drum in ontvangst mogen nemen. Weer volgde er tranen. Gewoon omdat het kon, mag, nodig was...bedenk de reden maar, alles was goed.
Het was een emotionele achtbaan waarbij er veel loskwam. Iedere keer als ik mijn drum oppak gaat er een rilling door mijn lijf. Bespelen is nog niet mogelijk. Rondlopen met de drum voor je hart wel. Ik heb er alles ingestopt wat ik in mij had en dat is voor nu goed.
Ik heb mij het hele weekend zeer welkom gevoeld, dank aan iedereen die dit weekend mede gekleurd hebben...en ik durf nu te zeggen, Karel jij ook bedankt dat je jezelf hebt overgegeven.
Ilse
Drum maak weekend: Wat een heerlijk weekend heb ik mogen beleven bij Erik en iedereen die hem bijstaat. Hoewel ik er deze keer voor gekozen heb mijn drum op een andere wijze te maken werd ik net als mijn mede drum makers enorm uitgedaagd.
Mocht iets falen? Kon ik bij mijzelf blijven? Mogen emoties ruimte krijgen zonder dat de ander wegloopt. En nog veel meer vragen die ik had waar alles met een ja beantwoord mocht worden.
Wat ben ik dankbaar dat ik op mijn ‘eigen’wijze manier toch een fantastische drum heb mogen maken. Erik, Joanne, Coby, Rianne en Bart ik ben jullie enorm dankbaar voor alle mooie lessen🙏🏼❤️🙏🏼
Gisteren weer een “feestje” gehad bij de drumcirkel in het vlinderhuis van Erik Roesink en een indirecte uitnodiging “gekregen” voor het drummaking weekend van 5,6,7 Oktober, van een mooie vrouw die van plan is naar het drummaking weekend te gaan maar het nog wat spannend lijkt. Maar ja waarom zou ik gaan, ik heb al 3 drums zelfgemaakt🤩. Eigenlijk 4 maar das een heel ander verhaal. Spannend is het en zeker ook (meer dan) leuk. Vandaag had ik iets met bromvliegen, ff googelen (het luisteren naar de signalen van de natuur is iets wat ik in een drummaking weekend heb mogen ervaren) wat de bromvliegen me nu willen vertellen; “Vertrouw erop dat de prikkels die je "ongewild" (van buitenaf) in beweging zetten je steunen om bij je eigen waarheid te komen. Gebruik ze om je waarheid te dansen.” Dat is precies wat de drummakingweekenden me gebracht hebben, dansend in het ritme van o.a. schuren, ontdekken van mijn waarheid. Elk weekend weer een deel van m'n waarheid ontdekt. Dansend met de materialen, hout, huid, gereedschap, natuur, de (toppers) van de begeleiding, de (heerlijke) andere deelnemers hen ook als een belangrijke steun ervaren. Gewoon omdat iedereen bezig is met hetzelfde, een eigen healing drum creëren. Elk weekend opnieuw anders omdat ik veranderd ben, ik heb de weekenden ervaren als “life-changing”. Ook omdat elk weekend altijd verassingen heeft. Mooie oefeningen, andere uitnodigingen en verschillende ingebouwde ceremonies in de grote ceremonie van het maken van mijn drum. Dat wat Erik met de naam van zijn bedrijf “innerchanges” bij mij oproept wordt voor mij echt waargemaakt in de weekenden zijn praktijk en andere activiteiten. Bij de drummaking weekenden samen met zijn team. En dan zo verder terug mijmerend...heerlijk een heel weekend buiten, intensief bezig zijn met mijn handen, voeten, eigenlijk mijn hele lijf. Niet aan eten, koken, slapen te hoeven denken omdat alles geregeld wordt. Slapen in een tipi zo bijzonder, zo anders dan een tent. De vrienden die ik in die weekenden heb mogen ontmoeten. De drums die me zo lief zijn. Ze helpen me bij fijne en soms ook lastige situaties. Ik kan me mijn dans van leven onmogelijk meer voorstellen zonder drums, de verbinding die ik heb leren voelen met de hartslag van moeder aarde, mijn hartslag en die van de drums. Hmmmm wellicht toch nog maar ff kijken in mn agenda
Heb mijn hele leven al wat met de drums gehad , ze deden iets met my zodra ik zo’n drum hoorde , ik wilde dat ook!!! Vaak in winkels gekeken om er een te kopen alleen dat voelde nooit goed dus niet gedaan. Later kreeg ik een kado bon , ja hoor ik mocht eindelijk zo’n drum gaan maken. Wat was ik blij ......tot ik hoorde dat ik alleen moest en toen sloeg de paniek toe, ben er nooit heen gegaan . Was er dus nog niet aan toe. 10 jaar later toch weer internet op en weer kijken , daar kwam ik bij Erik uit, mail gestuurd en vragen gesteld want ik wilde wel alles veilig stellen , want ik ging tenslotte alleen!!! Durfde toch weer niet en weer wel en weer niet , toen kreeg ik Eric aan de lijn en die haalde mij in principe over door mij gerust te stellen (dat had ik echt nodig) en door de manier (respect) waarop hij met my sprak ben ik toch gegaan. Het was voor mij ruim 2,5 uur rijden en onderweg gingen er allerlei stemmetjes die zeiden terug te keren maar heb doorgezet, daar aangekomen ben ik zo warm ontvangen dat meteen een hoop spanning er al af vloog en ik mij meteen niet keer alleen voelde. Het weekend hebben we de drum gemaakt , wat een ervaring was dat ! Zoals ik het zie , ging ik er heen om de drum te maken want dat wilde ik graag , nu ben ik tot een andere conclusie gekomen , het weekend was hard werken , geweldig vond ik dat , ondertussen kwamen er onverwerkte stukken naar boven waar ik wat mee mocht doen en door de juiste begeleiding mag je je daar bewust van worden en er wat mee doen. En dat is ook gebeurt. Wat een kado was dat !! Dit had ik nooit eerder zo verwacht en ervaren. Waanzinnig heb ik het gevonden, juist omdat je het dus niet alleen doet , je wordt zo geholpen en bijgestaan dat uiteindelijk na het weekend de DRUM juist het kado was van het innerlijke harde werken. Hoe mooi is dat ! Dit heeft bij thuiskomst nog lang nagesuddert en geniet nog elke dag van de groei en vooral de wijsheid van de begeleiding die ik daar doorgemaakt hebt. Dit zou iedereen eigenlijk gewoon 1 keer per jaar moeten doen , al is het maar om weer even te voelen waar je zelf staat en eventueel op te ruimen en door te groeien. Erik is voor mij een oprechte en open ziel en dat heb ik als heel veilig ervaren waardoor ik naar binnen durfde om te voelen , zo’n ervaring wens ik iedereen om een keer te proberen als je de kans krijgt , het is absoluut de moeite waard! Zodra ik weer kan zal ik zeker nog een keer gaan. Het was voor mij een bijzonder weekend! Weken na de drumsessie liep ik vast met mijzelf en dat had te maken met dat weekend, er waren gevoelens losgekomen waar ik niet mee verder kon en heb Erik gebeld voor een sessie, het weekend heeft hy mij goed geholpen en voelde mij veilig bij hem dus ben naar een sessie geweest bij Eric thuis. Ook daar heb ik veel los mogen laten .......wat was dat heftig voor mij en super gaafff dat ik het eindelijk aan mocht raken. Voel mij een gegroeid mens en groei nog elke dag en weet als ik weer vastloop waar ik naar toe ga om weer verder te komen 🙂 Bijzonder is het woord wat ik hier kan omschrijven en een ieder mag het voor zichzelf ervaren als je er voor durft te gaan. Ik durfde het en heb mijn angst opzij gezet dus in mijn optiek durft dan iedereen het wel😇 Groetjes Everdien😇💕
Albert
De geboorte van mijn drum: Toen ik in mei aangaf dat ik wel een drum wou komen maken, duurde het nog ruim 3 maanden voor ik me daadwerkelijk opgegeven had (onbewuste weerstand). De week voor het weekend ging ik flink door mijn enkel (fysieke weerstand), maar ik heb me niet uit het veld laten slaan en ben de reis/het geboorte proces aangegaan. Wauw wat was dat intens, de verbinding met je reisgenoten, de confrontatie met jezelf, de irritatie van begeleiding (allemaal uit liefde om je te helpen), en uiteindelijk dan in al het vertrouwen de 'geboorte' van je drum.
Wat ik vooral heb meegekregen en ook heb ervaren is dat alles wat je in je proces van het drum maken stopt, krijg je ook weer terug. Zo ging er heel veel frustratie in, die zich uitte in het feit dat het niet lukte. Er ging zachtheid en vertrouwen in, dat zorgde ervoor dat het opspannen vrij gemakkelijk en met veel vreugde ging. Nu enkele dagen thuis met mijn kersverse drum en ik ervaar al zoveel meer zelfliefde elke keer als ik de drum alleen al aai.
Dit proces en deze ervaring gun ik ieder mens die er naar opzoek is zichzelf lief te hebben.
Lieve en verbindende hartsgroet, Albert
Er is een moment, vaak nog vóór de eerste steen gloeit, waarop je voelt dat je ergens anders bent dan in je gewone weekend. De lucht ruikt naar houtrook. Mensen spreken zachter. Er wordt meer gekeken dan gezegd. Alsof iedereen weet: dit is geen uitje. Dit is een ontmoeting. Een zweethutweekend is in essentie een ceremonie van reiniging en herinnering. In de traditie van onder andere de Lakota people wordt de hut gezien als de schoot van Moeder Aarde. Je kruipt naar binnen in het donker, laag bij de grond, alsof je terugkeert naar het begin. En dat voel je.
Een zweethut is een lage, ronde hut van wilgentakken, bedekt met 4 lagen dekens. In het midden liggen gloeiend hete stenen die in het vuur zijn verhit. Wanneer water over de stenen wordt gegoten, stijgt stoom op, heet, doordringend, levend. De kruiden die op de stenen mag de oer herinneringen in je wakker. Maar de ware essentie zit niet in de hitte. Het is de intentie en het samenkomen. De rondes in de hut voelen als hoofdstukken. Elke deur die even open gaat om nieuwe stenen binnen te brengen, is als een ademhaling. Licht. Lucht. Dan weer donkerte en diepte.
De eerste minuten ben je je vooral bewust van je lichaam. De hitte, het zweet, je adem.
Dan gebeurt er iets. Je gedachten beginnen te vertragen. Wat normaal zo luid is in je hoofd, lost op in het ritme van de stoom en de stemmen om je heen.
Je komt lagen van jezelf tegen. Onrust die je in het dagelijks leven wegdrukt, emoties die ruimte krijgen en dankbaarheid die onverwacht opkomt. De hitte werkt als een eerlijke spiegel. Je kunt je niet verstoppen voor jezelf. Als het intens wordt, kom je één vraag tegen: kan ik blijven? Kan ik aanwezig blijven bij wat er is? En elke keer dat je dat doet, groeit er iets van binnen. Kracht, overgave en vertrouwen.
De spirit van een zweethutceremonie zit in verbondenheid. Verbondenheid met de aarde onder je, het vuur dat de stenen verhit, het water dat stoom wordt en de lucht die je deelt met anderen. De vier elementen werken samen en jij bent het vijfde element: bewustzijn.
In de donkerte van de hut verdwijnen verschillen. Titels, rollen, maskers. Je zit daar gewoon als mens. Ademend, zweterig en kwetsbaar. Juist daar ontstaat iets puurs. Het voelt alsof je je herinnert wie je bent, onder alles wat je hebt geleerd ook te zijn.
Voor sommigen is het loslaten. Voor anderen heling. Voor weer anderen een hernieuwde verbinding met hun hart of hun richting in het leven. Persoonlijk voelt het voor mij altijd als thuiskomen. Alsof de hitte alles wat niet essentieel is van me afspoelt. Alsof mijn hart weer helderder klopt. Ik kom er vaak uit met minder woorden, maar meer waarheid. Niet omdat de zweethut antwoorden geeft. Maar omdat ze ruimte maakt om te voelen, om te luisteren en om opnieuw te kiezen.
Wanneer je naar buiten kruipt en de frisse lucht je huid raakt, voelt de wereld anders. Kleuren zijn helderder. Geluiden scherper. Je lichaam leeft. Je draagt nog steeds jezelf mee, met al je vragen en je verlangens, maar er zit meer zachtheid omheen. Meer aanwezigheid. De spirit van het Zweethutweekend is geen spektakel. Het is subtiel, stil en aards. Het is de herinnering dat je onderdeel bent van iets groters. Dat je, onder alle lagen, al heel en compleet bent.
Dat betekent dat jij niet alleen deelneemt aan de ceremonie, jij bént degene die betekenis geeft aan wat er gebeurt.
Aarde draagt je, het vuur transformeert je, het water zuivert en de lucht verbind via adem en klank. Maar zonder bewustzijn zijn het slechts natuurkrachten.
Het is jouw aanwezigheid die ze tot een rijke ervaring maakt. Jouw aandacht die hitte in overgave verandert. Jouw intentie die water tot reiniging maakt. Jouw adem die lucht tot gebed maakt.
Bewustzijn is het element dat waarneemt zonder te oordelen en voelt zonder meteen te willen veranderen. Dat aanwezig blijft, zelfs wanneer het intens wordt. In de zweethut wordt dat vijfde element wakker. Wanneer spirit ontwaakt. In het donker, zonder afleiding, kun je niet anders dan jezelf ontmoeten.
Je wordt je bewust van je gedachten, je grenzen en je patronen. Maar ook van je kracht, je zachtheid en je hart. Daar ligt de verdieping, de elementen werken niet alleen buiten je. Ze bewegen ook ín je:
Bewustzijn is de ruimte waarin dit alles plaatsvindt. Wanneer je dat beseft, verschuift er iets. Je bent niet langer overgeleverd aan de hitte of de emotie. Je bént degene die het ervaart. En in dat besef ontstaat vrijheid. Misschien is dat wel de diepste spirit van de zweethut:
Niet dat de elementen jou vormen maar dat jij, als bewustzijn, leert dansen met de elementen.
En in die dans herinner je je wie je werkelijk bent.
In het ritme leeft herinnering, nog vóór taal was er klank, nog vóór woorden was er de hartslag. Tijdens dit drum making weekend stappen we samen in het veld van verbinding. Een ruimte waarin we niet alleen een instrument maken, maar waarin we ons opnieuw herinneren wie we zijn in relatie tot onszelf, elkaar en het grotere geheel.
Een drum maken is een innerlijke reis. Terwijl je het hout buigt, het vel spant en met je handen werkt, word je uitgenodigd om te luisteren. Wat is mijn ritme? Waar stroom ik vrij? Waar houd ik spanning vast? Wat wil door mij heen klinken? Dit proces vraagt aanwezigheid, vertraging en aandacht. In die verstilling ontstaat verbinding met je eigen kern, met jouw innerlijke hartslag. Je drum wordt een spiegel, het draagt jouw intentie en wordt zo een verlengstuk van jouw ziel.
Wanneer we samen creëren, ontstaat er iets dat groter is dan het individu. We zitten in cirkel, een vorm zonder begin en einde. Een vorm van gelijkwaardigheid. Samen in gedeelde stilte.
In het moment waarop de eerste klanken samenkomen gebeurt het. Onze verschillende ritmes beginnen zich op elkaar af te stemmen. Niet omdat ze hetzelfde worden, maar omdat ze elkaar gaan dragen. Verbinding betekent hier niet versmelten, maar betekent hier, jezelf blijven én samen bewegen. We ervaren hoe elke unieke klank bijdraagt aan het geheel. Hoe elke hartslag ertoe doet. Zelfs hoe elke hartslag nodig is om het geheel te maken.
De drum draagt een oeroude herinnering. In vele culturen werd, wordt, de drum gebruikt om te verbinden met de aarde, met voorouders, met het spirituele veld. Het hout komt uit de boom, het vel droeg ooit leven, door jouw handen worden deze elementen samengebracht tot een nieuw geheel. We eren de materialen, we eren de cyclus van leven en we eren de stilte waaruit ritme geboren wordt.
Wanneer we samen drummen, voelen we de resonantie in ons lichaam. We voelen de trilling in onze buik. De klank die door onze borst beweegt. Het herinnert ons aan iets ouds. Wij zijn natuur, wij zijn ritme, wij zijn verbonden.
Dit weekend nodigt uit tot volledig aanwezig zijn. Verbinding ontstaat wanneer we onszelf toestaan echt te voelen, wanneer we luisteren zonder oordeel. Als we ruimte maken voor stilte en we onze klank durven laten horen. In dat veld van openheid ontstaat een zachte, krachtige bedding. En wanneer we aan het einde samen onze drums laten klinken, ervaren we de collectieve hartslag. Een levend bewijs dat verbinding geen concept is, maar een voelbare realiteit.
Ritme verbindt ons met onze innerlijke waarheid, met elkaar als gemeenschap, met de aarde en haar wijsheid en met het mysterie dat door alles heen stroomt. Dit drum making weekend is geen gewone workshop, het is een ceremonie van herinnering van thuiskomen in het ritme dat ons altijd al draagt.
De Awakeningceremonie kent een natuurlijke opbouw. We beginnen in stilte. Niet als leegte, maar als bedding. Vanuit die stilte wordt de eerste toon geboren. Vaak zacht, bijna zoekend. De eerste slagen zijn een aftasten van de ruimte, van het veld, van elkaar.
Langzaam ontvouwt zich een gezamenlijk ritme. Soms geleid, soms spontaan ontstaan. Er is ruimte voor verstilling, voor versnelling, voor lagen die over elkaar heen bewegen. We werken met dynamiek: zacht en krachtig, enkelvoudig en gelaagd, aardend en verheffend. De ceremonie is geen optreden, maar een levend proces dat zich in het moment ontvouwt.
Vooraf nemen we tijd om een persoonlijke intentie te verbinden aan de drum en aan het samenzijn. Dit kan een verlangen zijn, een gebed, een vraag of een toewijding. Tijdens het drummen krijgt die intentie een klanklichaam.
Ritme wordt zo meer dan geluid, het wordt richting. Het helpt focussen, loslaten, bekrachtigen of juist verzachten. In de herhaling van de slag kan iets verschuiven. Wat vastzat kan bewegen. Wat onduidelijk was kan helder worden.
Tijdens de ceremonie wordt het lichaam actief betrokken. We stemmen ritme af op ademhaling. We voelen hoe klank samenvalt met uitademing, hoe stilte samenvalt met inademing. Soms bewegen we mee, soms blijven we stil terwijl de trilling doorwerkt.
Drummen is geen mentale activiteit; het is belichaamd bewustzijn. Door herhaling komt het denken tot rust en neemt het lichaam het over. Er ontstaat een natuurlijke trance-achtige staat waarin tijdservaring kan veranderen en diepe ontspanning of juist krachtige vitaliteit voelbaar wordt.
Tussen de ritmes door is er stilte. Niet als pauze, maar als integraal onderdeel van de ceremonie. Stilte laat integreren wat is aangeraakt. Het verdiept de ervaring. Vaak wordt juist in die momenten duidelijk wat het ritme in beweging heeft gebracht.
De overgang van klank naar stilte en weer terug maakt de ceremonie rond. Het leert ons luisteren voorbij het hoorbare.
Aan het einde van de ceremonie nemen we bewust tijd om te landen. We sluiten niet abrupt af, maar laten het ritme langzaam uitdoven. De laatste slagen zijn vaak eenvoudig en gedragen.
Daarna is er ruimte om , woorden, ervaringen, inzichten te delen of om in stilte te blijven. Wat is ervaren krijgt bedding in het dagelijkse bewustzijn. De drum wordt niet alleen een instrument voor ceremonie, maar een metgezel voor thuis: voor momenten van afstemming, expressie of innerlijke herbronning.
De Awakeningceremonie vraagt geen muzikale ervaring. Het gaat niet om techniek, maar om aanwezigheid. Iedereen die bereid is te luisteren, naar zichzelf, naar het veld, naar de subtiele lagen onder het hoorbare, kan deelnemen.
Het is een uitnodiging om ritme niet alleen te maken, maar om het te worden. Kom eens proeven en ervaren bij een drumcirkel wat het ritme van verbinding voor jou kan doen.
Tijdens een zweethutweekend staat vuur nooit op zichzelf. Het leeft, ademt en spreekt. In veel tradities wordt de zweethut gezien als een ceremonie van reiniging en wedergeboorte. Het vuur is daarin het eerste wat wordt aangestoken en het laatste dat dooft.
Het vuur van transformatie - Vuur en de zweethut
In de traditie van o.a. de Lakota people wordt het vuur buiten de hut vaak gezien als de hoeder van de stenen. Het mannelijke. De stenen worden verhit in het vuur en daarna de hut binnengedragen. De zweethut wordt vaak gezien als vrouwelijk. Wanneer er water overheen wordt gegoten ontstaat er stoom. De stoom is heet, intens en alles omhullend. Maar voordat het water sist, voordat de hitte je huid raakt, is er al iets gebeurd. Jij hebt naar het vuur gekeken en het vuur heeft jou gezien. Zo is er ook een dans tussen het mannelijke, de stenen en het vuur, in verbinding met de zweethut en het water, het vrouwelijke in ons.
Het vuur van transformatie - Wat is vuur eigenlijk?
Fysiek gezien is vuur een chemische reactie die verbranding heet. Warmte, zuurstof en brandstof komen samen en creëren licht en hitte. Het is transformatie in zichtbare vorm, materie die verandert in energie. Maar voor ons zenuwstelsel is vuur meer dan chemie. Het ritme van de vlammen, het knisperen van het hout, en het warme licht brengen ons brein in een rustige, bijna meditatieve staat. Onderzoek toont aan dat het kijken naar vuur stress kan verlagen en gevoelens van verbondenheid kan vergroten. Het is oeroud. Ons lichaam herkent het. Misschien wel omdat onze voorouders eromheen zaten en omdat vuur toen veiligheid betekende in het donker.
Het vuur van transformatie - Wat doet vuur met je?
Tijdens een zweethutweekend gebeurt er iets bijzonders. Het vuur vraagt om aandacht. Je kunt niet half kijken. Het vuur nodigt je uit tot stilte en het spiegelt je innerlijke staat. Ben je onrustig? Dan lijken de vlammen wild. Ben je rustig? Dan zie de dans die de vlammen kunnen maken. Alles wordt energie. Dat is precies waarom het zo krachtig voelt in een zweethutceremonie. Het vuur herinnert je aan je vermogen tot transformatie.
Het vuur van transformatie - Waarom voelt vuur goed?
Vuur activeert warmte en warmte staat in ons brein gelijk aan veiligheid. Warmte ontspant spieren, verlaagt je waakzaamheid en stimuleert verbinding. Daarnaast symboliseert vuur kracht, passie en levenslust. Het herinnert je aan je eigen levenskracht. Aan je vermogen om te creëren, te veranderen en te vernieuwen. In de zweethut wordt het vuur van buiten jou uiteindelijk jouw vuurtje binnenin. De hitte nodigt je uit om naar je adem, naar je lichaam en naar volledige overgave te gaan. Daar gebeurt het echte werk.
Het vuur van transformatie - Het innerlijke vuur
Iedereen draagt vuur van binnen. Soms brandt het fel vol ambitie, verlangen en creativiteit. Soms smeult het zacht als een stille kracht onder de oppervlakte. Tijdens een Zweethutweekend kun je ervaren en voelen waar jouw vuur zit.
Misschien zit het in je buik (wilskracht)
Misschien in je hart (passie en liefde)
Misschien in je keel (waarheid die gesproken wil worden)
Wanneer je naar het vuur buiten kijkt en daarna de hitte binnenin je lichaam ervaart, ontstaat er een brug. Het uiterlijke vuur herinnert je aan je innerlijke vuur. Dat innerlijke vuur vraagt niet om controle. Jouw innerlijke vuur vraagt alleen maar om voeding. Voeding in de vorm van eerlijkheid, moed, beweging en intentie. Door deze bewuste aandacht wordt het gevoed.
Hoe kun je er innerlijk van profiteren?
Vuur leert je dat transformatie soms heet is. Ongemakkelijk, zweterig, maar ook zuiverend.
Vuur is niet bedoeld om je te verbranden. Het is het bedoeld om jou eraan te herinneren dat je leeft. Dat er iets in jou is dat niet uitgaat, zelfs niet wanneer het donker wordt. Zo krachtig ben je dus als mens.
Tijdens een Zweethutweekend zie je hoe hout as wordt. Hoe de steen gloeit door al het ontvangen hout na verloop van tijd. Hoe water stoom wordt en hoe alles verandert van vorm. Net zoals jij ! Je komt de hut uit zoals je aankwam. Tegelijkertijd toch niet. Er is iets verschoven. Iets opgelaaid. Een klein, helder vuur.
Van binnen, in je hart en je lichaam.
In veel tradities, zoals bij inheemse volkeren in Noord- en Zuid-Amerika, wordt de drum gezien als een levend instrument. De drum staat symbool voor het hartritme van de aarde, verbinding met natuur en voorouders, intentie en persoonlijke kracht. Tijdens het maken van een drum wordt vaak aandacht besteed aan het zetten van een vaak persoonlijke intentie, dankbaarheid voor het gebruikte materiaal (hout, huid), en een ritueel moment bij het opspannen of “tot leven wekken” van de drum.
De “spirit van de drum” kan ook jouw eigen energie zijn die je in het instrument legt. De keuzes die je maakt (kleur, strings en versiering), de intentie waarmee je werkt en de ervaringen die je meeneemt in het proces. Daardoor voelt een zelfgemaakte drum vaak krachtiger of persoonlijker dan een gekochte drum.
Tijdens een drummaking weekend ontstaat er vaak verbinding met de andere deelnemers in de groep. Omdat iedereen een gedeeld ritme heeft en een gezamenlijke ceremonie of (eerste) drumcirkel beleeft. Die gezamenlijke beleving wordt ook vaak “de spirit van de drum” genoemd. Een drummaking weekend begint zelden met alleen hout en huid. Het begint meestal met een verlangen. Een verlangen naar ritme. Naar eenvoud. Naar iets "oers" dat onder de lagen van het dagelijks leven ligt te wachten.
Wanneer mensen spreken over “de spirit van de drum”, bedoelen ze iets wat moeilijk in één zin te vatten is. Misschien is het is de ervaring is dat een drum méér is dan een instrument. Jouw drum is de drager van jouw verhaal en van jouw intentie. In veel inheemse tradities, wordt de drum gezien als de stem van de aarde. Het ritme wordt vaak vergeleken met een hartslag, het eerste geluid dat we als mens horen in de baarmoeder. De drum herinnert ons aan dat oorspronkelijke ritme. Het herinnert ons aan thuiskomen in onszelf en in ons lichaam.
Bij sjamanistische culturen werd (en wordt) de drum gebruikt als voertuig tussen werelden: een middel om contact te maken met het spirituele veld, met voorouders of met innerlijke wijsheid. Niet omdat de drum “magisch” is, maar omdat herhaling van ritme het bewustzijn kan veranderen. Het brengt focus, verstilling, soms zelfs trance.
Bijna iedereen voelt iets wanneer een drum begint te klinken. Ons lichaam reageert, je adem verandert en je voeten willen bewegen.
Dat is de spirit van de drum.
Tijdens een drummaking weekend wordt niet alleen een instrument gemaakt; er wordt een relatie opgebouwd.
Je begint vaak met losse materialen zoals een houten frame, een dierenhuid, strings van het dier. Op het eerste gezicht zijn het objecten. Maar al snel verandert de benadering.
Er ontstaat aandacht. Waar komt het hout vandaan? Van welk dier is de huid? Wat betekent het om met deze materialen te werken? Achterliggend zit vaak de gedachte van wederkerigheid. Als we iets uit de natuur ontvangen, doen we dat met respect. De begeleiders nodigen deelnemers uit om stil te staan bij dankbaarheid voor het dier en de boom. Niet uit schuldgevoel, maar uit erkenning van verbondenheid. Wanneer je de natgemaakte huid over het frame spant en de strings kruislings aantrekt, gebeurt er iets bijzonders. Het vraagt kracht, zachtheid, geduld én vertrouwen. Je handen werken, maar je hoofd wordt stiller. Langzaam zie je vorm ontstaan en voel je "dit wordt mijn drum".
De beweging die je maakt inspannen en daarna ontspannen is net als in het leven. Door je inspanning creëer je iets moois om daar te ontspannen en te genieten van je creatie.
Op het moment dat de huid droogt en zich strak trekt, hoor je de eerste klank. Vaak is dat een emotioneel moment. Alsof iets wakker wordt. Letterlijk in de drum maar vaak ook in je lichaam.
Er liggen verschillende filosofieën onder zo’n weekend:
Ritme is universeler dan taal. Voordat we spreken, bewegen we. Voordat we redeneren, voelen we. De drum herinnert ons aan dat pre-verbale weten dat in een ieder van ons aanwezig is.
Veel tradities geloven dat intentie invloed heeft op hoe we iets ervaren. Wanneer je een drum maakt met een duidelijke intentie, bijvoorbeeld kracht, heling en creativiteit, wordt het instrument een anker voor die kwaliteit. Elke keer dat je speelt, herinner je jezelf daaraan.
In een wereld van snelheid is handwerk een tegenbeweging. Het vertraagt. Het vraagt aanwezigheid. Het brengt je in het hier en nu. Door die aandacht die je besteed in het moment vergroot je de waarde.
Een drummaking weekend is zelden individueel. Je werkt samen in een ruimte waar anderen hetzelfde proces doormaken. Er wordt gelachen, soms gehuild, soms in stilte gewerkt. Die gedeelde energie draagt bij aan wat vaak de “groepsspirit” wordt genoemd. Door de anderen om je heen krijg je gelijk mooie spiegels, waardoor je nog rijker kan worden. Dit versterkt het gevoel van verbinding en bedding want je beweegt samen door zo'n weekend heen.
Wat bijzonder is: de spirit van de drum blijft niet op het weekend. Iedere keer dat je speelt, activeer je opnieuw wat daar is ontstaan in je hart, mind en lichaam.
Misschien gebruik je je drum in een meditatie, misschien in een drumcirkel, misschien gewoon thuis, wanneer je behoefte hebt aan gronding. De drum vraagt niets ingewikkelds, alleen maar aanwezigheid. Telkens wanneer je het ritme volgt, herinnert iets in jou zich dat er een hartslag in alles is en dat jij daar deel van uit maakt. Met je hele zijn, lichaam en ziel.
Het Hart van de Drum – Het Frame als Fundament. Tijdens het drummaking weekend draait alles om verbinding. Verbinding met het materiaal, met het ritme, met jezelf. Eén van de meest bijzondere onderdelen van dit proces is het kiezen van het drumframe. Want het frame vormt letterlijk én energetisch het hart van jouw healingdrum.
Maar naast het energetische aspect is het frame ook technisch gezien de basis van klank, draagkracht en duurzaamheid. Symbolisch staat het voor het lichaam van de drum. Want het frame draagt letterlijk de huid.
De meeste drumframes zijn gemaakt van één enkele houtsoort. Puur en zonder vermenging. Dat betekent dat de klankeigenschappen van het hout niet worden beïnvloed door andere houtlagen, wat bij veel industriële drums, multiplex- of samengeperste constructies, wel het geval is.
De frames die tijdens het weekend worden gebruikt zijn:
De gemiddelde dikte van het frame ligt meestal tussen de 8 en 12 mm.
Dit is bewust gekozen: dun genoeg voor resonantie, stevig genoeg om de spanning van de natte huid te dragen.
Elke houtsoort verschilt in:
Dat heeft directe invloed op de resonantie, hoe lang de toon blijft klinken, warmte vs. helderheid van de klank en de projectie van het geluid. Bijvoorbeeld:
Hoewel de huid (vaak eland, hert, paard bizon of schotse hooglander) uiteindelijk sterk bepalend is voor het karakter van de drum, fungeert het frame als klankkast: het bepaalt hoe de trillingen worden ondersteund of afgeremd.
De frames zijn handgemaakt en verkrijgbaar in:
Een volledig ronde drum verdeelt de spanning van de huid volledig gelijkmatig.
Dit resulteert vaak in een vloeiende, ronde toon, minder spanningsconcentratie op specifieke punten en een harmonisch trilling patroon. Bij meerhoekige frames ontstaat een minimale variatie in spanning op de overgangspunten. Dit kan zorgen voor een iets duidelijkere puls in de klank en een subtiel ander vibratiegevoel in de hand. Het verschil is niet extreem, maar wel voelbaar. Vooral voor wie sensitief werkt met klank.
De bovenrand van het frame is zorgvuldig afgerond en glad geschuurd. Dit gebeurt tijdens een drum making weekend.
Bij healingdrums is deze rand meestal:
Waarom?
Een afgeronde rand op een drumframe:
Bij dit proces wordt uitsluitend gewerkt met de huid zelf. Door lange slierten te knippen van de huid, wordt "de string", gecreëerd waarmee de huid verbonden word aan het frame.
Technisch betekent dit:
Er wordt geen metalen spanring gebruikt, geen koordsysteem en geen mechanische spanning. Dit maakt de drum lichter van gewicht, vrijer in resonantie en directer in vibratieoverdracht naar het frame. Het is een minimalistisch systeem dat volledig vertrouwt op de natuurkundige eigenschap van krimpende vezels.
Een goed afgewerkt massief houten frame:
Omdat het een organisch instrument is, blijft de drum zich aanpassen aan klimaat en gebruik. Dat maakt iedere drum uniek en levend.
Wanneer je een frame in handen neemt, voel je:
Maar wat je ook voelt, zonder dat je het misschien beseft, is:
Jouw lichaam reageert instinctief op die eigenschappen.
Vanuit technisch perspectief kies je dus een combinatie van:
Vanuit energetisch perspectief kies je een bondgenoot. En precies daar komen ambacht en intuïtie samen in het Drum Making Weekend.
Mannelijke kwetsbaarheid deel 2 gaat over; Op eigen benen staan wanneer je moeder overlijd. Mannelijke kwetsbaarheid is geen zwakte, maar een essentieel onderdeel van volwassen mannelijkheid. In dit tweede deel vertel ik meer over mijn reis. Wat er met mij gebeurt is wanneer ik, door het overlijden van mijn moeder, echt op eigen benen ben gezet. Tevens ben ik op een laagje dieper gestopt met pleasen. Ben ik gezondere grenzen gaan leren stellen. Heb ik in het mannenwerk authentieker aanwezig leren zijn. Ook maak ik duidelijk waarom relaties een krachtige initiatie vormen naar innerlijke volwassenheid.
Mijn reis in mannelijke kwetsbaarheid deel 1 ging hier aan vooraf. Er zijn momenten in een mannenleven waarop woorden tekortschieten. Momenten waarop geen theorie of coaching of spiritualiteit je kan voorbereiden op wat er werkelijk gebeurt. De dood van mijn moeder was zo’n moment voor mij. Niet omdat zij alles voor mij deed. Meer omdat zij, vaak onzichtbaar en zonder dat ik het doorhad. Een fundament is geweest besefte ik me achteraf. Een plek waar ik altijd kon landen, kon zijn met alles wat er leefde in mij. Waar ik me niet hoefde te bewijzen. Waar ik, hoe volwassen ik ook was, nog even kind mocht zijn. Geen vragen, geen verwachtingen gewoon zijn. Toen mijn moeder, die onbewust zo'n plek invulde wegviel. Veranderde er iets fundamenteels in mij.
Aan alles zag ik dat de wereld door draaide, mensen gingen en gaan verder. Maar in mij was er iets verschoven. Iets wat niet meer terug te draaien was en is. Ik kan nu pas na meer dan een jaar de woorden vinden om dit te delen. De dood van mijn moeder heeft mij innerlijk op eigen benen gezet. Zonder overleg. Zonder handleiding. Daar sta je dan ineens op jezelf. Zonder achterdeur. Zonder iemand die het onbewust opvangt... en toen werd mij pas zichtbaar wat ik tot dan toe dacht gedragen te hebben en wat niet. Er zijn toen heel wat overtuigingen en gedachtes gesneuveld over wat wel of niet waar is. Het confronterende hierin is het bewust mentaal afbrokkelen om te wachten op een innerlijke impuls, die vertelt wat de volgende stap is.
Veel mannen, net als ik, dachten en denken dat verantwoordelijkheid nemen betekent dat je hard werkt. Voor alles zorgt en doorgaat, dat is tevens ook wat ik geleerd heb. Volgens mij ben ik echt de enige hierin. Wat ik voor mezelf heb ontdekt is dat echte verantwoordelijkheid begint daar waar je niet meer kunt leunen. Maar het zelf mag doen. Toen mijn moeder overleed. Viel er een laag van vanzelfsprekendheid weg en precies daar ontstond voor mij volwassen mannelijkheid. De vele vragen, kritische en ondersteunende, die in mij omhoog kwamen.
Wat draag ik werkelijk en waar laat ik mij onbewust dragen? Wat heb ik aangenomen als waar en wat niet? Van vluchten in werk. Tot aan vluchten in afleiding buiten mij, alles kwam het afgelopen jaar voorbij. Inmiddels weet ik. Dit intense moment is geen straf, het is voor mij nu een initiatie geworden naar de mooiste versie van mezelf. Zo'n initiatie kun je ook ervaren bij een Zweethut vision quest.
Pleasen is geen karaktereigenschap, maar een overlevingsstrategie. Ik dacht dat ik al vele varianten had gehad en ze allemaal kende. Maar er niet mogen zijn, lag er in de diepte nog onder als overlevingsstrategie en overtuiging. Het pittige was om te beseffen toen deze wegviel, dat ik van binnen best angstig was voor heel veel dingen.... Waar ik daarvoor er vrolijk aan voorbij ging, door in snelheid te handelen, besef ik me nu, hoe aandachtiger en trager ik handel hoe meer ik van mezelf meeneem in contact en in verbinding.
Veel mannen, net als ik, hebben geleerd dat aanpassen aan je omgeving veiligheid biedt. Inmiddels weet ik dat pleasen levensenergie kost, mijn levensenergie. Ik heb op zoveel vlakken mezelf weggegeven...toen ik die besefte deed het echt pijn. Ik ontdekte dat ik vaak mezelf verlaten had. Om de ander niet kwijt te raken en dus de verbinding. Want ik had immers al vroeg geleerd, dat als ik me aanpas aan mijn omgeving, dat ik er dan verbinding en erkenning voor terug krijg. Zo hoefde ik niet naar mijn mannelijke kwetsbaarheid, deel 2.
Echter is dan je hele systeem, mijn systeem en mijn lichaam. Erop geënt om die bevestiging buiten jezelf te vinden. Niet in jezelf, wat eigenlijk vaal handiger en makkelijker is als je weet hoe. Dat was mij heel lang onduidelijk en is me de afgelopen jaren steeds duidelijker geworden.
Voor mij betekent stoppen met pleasen, duidelijke keuzes maken. Die passen bij mijn hart, ziel en lichaam. Duidelijke grenzen aangeven. Waarin ik mezelf, mijn lichaam, hart en ziel eer in plaats van er aan voorbij ga. Dat ik in verbinding met de ander en de wereld om heen trouw blijf. Aan mezelf, mijn lichaam, mijn hart en mijn ziel. Niet vanuit hardheid, maar vanuit innerlijke waarheid.
Authentiek zijn betekent, voor mij, aanwezig zijn bij wat er in mij leeft. Doordat te doen ontwikkel ik mijn eigen authenticiteit. Ook als dat ongemakkelijk is. Ik ben inmiddels wat ouder en wijzer. Ik kan nu zeggen dat ik vaak aan het ongemak voorbij ging. Door heel snel te handelen. Door te pleasen en weg te gaan bij mezelf. Het vroeg en vraagt moed. Een spreekwoordelijke hand in mijn rug, om alles te ervaren en om het aan te gaan.
Het afgelopen jaar vond ik het heel confronterend om steeds dieper en dieper met mezelf in contact te komen en mijn mannelijke kwetsbaarheid deel 2. Tussen alle dingen, lees werk en mijn leven, door. Tot ik de afgelopen maand in een soort complete stilstand kwam. Waarbij ik echt dacht, wauw er is niks van me over. Het eindigt het stopt nu. Maar ik zie nu in dat er veel moed voor nodig was om dit aan te gaan. Bewust mentaal af te brokkelen om van daaruit van binnen te wachten op een antwoord een impuls.
Die had voor mijn gevoel heel lang op zich laten wachten. Ik weet nu dat dit zo lang duurde omdat ik er zoveel overheen gelegd had aan lagen en mechanismen. Werkelijke authenticiteit vraagt van mij dat ik stop met rollen spelen en mezelf niet langer verlaat.
Ik vindt inmiddels dat aanwezig zijn in elk contact en moment. Een daad van mannelijke kracht is zoals ik het ontdekt heb.
Door alles wat er gebeurde de afgelopen periode hebben grenzen voor mij een hele andere betekenis gekregen. Ik dacht altijd dat het hoge muren waren waar zelfs ik zelf niet bij kon. Zodat ik veilig en beschermd achter deze muren kon schuilen en het niet werkelijk aan hoefde te gaan. Door dat ik naar binnen ben gedoken de afgelopen periode, een laagje dieper. Want volgens mij werkt het zo dat we elke keer een laagje dieper gaan en een laagje afpellen van ons zelf. Zodat we elke keer dichter bij ons zelf komen. Kwam ik stukken in mezelf tegen die ik had weggestopt en nu aan had te kijken om verder te groeien.
Waardoor ik het stukje "mijn hoge muren ter bescherming" mocht laten gaan om het aan te gaan in mezelf en mijn vernieuwde grenzen te stellen. Wat voelde dat super kwetsbaar om mijn muren te laten zakken en dan in contact te zijn met de buiten wereld en alles op een hele andere laag binnen te laten komen. Ik merkte dat ik echt alles opnieuw had te leren een laagje dieper, net even anders. Ik herken het in mezelf als het gaat om groeien en veranderen. Dat het soms aan de oppervlakte hetzelfde eruit ziet, maar van binnen net even anders voelt. Omdat je energetisch en emotioneel een nieuwe laag in jezelf aanboort en die in contact brengt met jezelf en de wereld om je heen.
Zo mocht ik ook opnieuw mijn grenzen leren stellen op een andere laag. Ik had niet door dat ik door mijn please patroon altijd aan mezelf voorbij ging. Nu ik vanuit dit nieuwe vertrekpunt opnieuw mijn grenzen mocht aangeven. Was het een hele uitdaging om ze te stellen zonder mezelf weg te geven. Ik weet inmiddels dat ze essentieel zijn voor gezonde relaties, en zelfrespect, met ten eerste jezelf en daarna ook de wereld om je heen.
Voor mij betekent grenzen stellen dat ik duidelijk communiceer over wat ik wel of niet wil. Dat ik verantwoordelijkheid neem voor alle delen en stukken in mezelf. Ik geloof dat we allemaal uit meerdere delen en innerlijke stukken bestaan. Zoals onze innerlijke man, vrouw, jongen en meisje. Daarnaast neem ik graag, steeds vaker, de tijd in de keuzes die ik maak. Voor mijn gevoel, zodat ik alles in mezelf ook serieus kan nemen. Hierdoor creëer ik ruimte voor echte verbinding. Met alles in mezelf en dus ook de wereld om me heen.
Immers begint een mooiere wereld bij jezelf. Tevens is dit volgens mij ook het begin van volwassen onvoorwaardelijke liefde.
Als ik heel eerlijk ben. Heb ik lange tijd vanuit mijn innerlijke kind spiritualiteit gebruikt. Om op een laag mijn pijn en eigen verantwoordelijkheid te vermijden. Het is een valkuil waar je makkelijk in stapt in de hedendaagse maatschappij. Mede door zijn drukte en oppervlakkigheid.
Zo was op een laag spiritualiteit voor mij ook een manier geworden om mijn pijn te vermijden. Wanneer je dan in verbinding geconfronteerd wordt. Met spiritueel narcisme is dat erg confronterend, zachtjes uitgedrukt. Het zorgde erbij mij voor dat ik eerst hard wilde wegrennen. Me op alle lagen wilde afsluiten. Doordat ik er niet mee weg kwam. Had ik het aan te gaan. Door te kijken naar wat ik deed en hoe ik het deed. Wat ik met mezelf en de ander deed. Wat de gevolgen van mijn acties waren, die ik had te nemen.
Zo kan ik nu zeggen dat spiritueel narcisme geen oordeel is, maar een uitnodiging om te groeien. Een uitnodiging om eerlijk te blijven naar jezelf. Bewust te voelen in mezelf en duidelijke grenzen te stellen. Zodat ik ook duidelijk kan zijn naar de ander en de wereld om me heen. Ik weet nu dat echte spiritualiteit verbonden is met het lichaam. Relaties, eigen verantwoordelijkheid en mannelijke kwetsbaarheid deel 2. Kortom bewustzijn, om alles van jezelf serieus te nemen. Zodat je daarna ook de wereld om je heen kan ontvangen. Ik blijf me verwonderen over dit leven. Hoe we elke keer weer een laag dieper gaan in contact. Met ons zelf en dus ook met de wereld om ons heen. Ik kan inmiddels ten diepste voelen. Dat mijn kwetsbaarheid mijn grootste kracht is.
Mannelijke kwetsbaarheid deel 2. Laat mij zien dat alle relaties met anderen oefenplekken zijn. Oefenplekken om de mooiste versie van jezelf in contact te brengen. Ik heb inmiddels ontdekt dat om te groeien bewustzijn nodig is. Door dat ik bewust kan reflecteren. Leer door confrontaties. Geven de ervaringen met anderen. Mezelf de mogelijkheid naar een volwassen mannelijkheid te groeien. Mijn relaties die ik gehad heb zijn spiegels. Ze laten mij elke keer veel moois zien. Waar ik mezelf verlaat en waar niet. Het wordt vaak pas bewust achteraf. Omdat het in het moment onduidelijk is. Te confronterend of te veel. Waardoor ik niet elke keer de les, in het moment, kon pakken. Dit werd dan pas achteraf zichtbaar. Zo kan ik echt zeggen dat relaties prachtige spiegels zijn. Die nodig zijn om als mens te groeien. De juiste relaties ondersteunen je. Om de meest authentieke versie van jezelf te worden.
Voor mij gaat het in het leven om groeien naar de mooiste versie van mezelf. Naar mijn mannelijke kwetsbaarheid deel 2, een levenslange beweging.
Van overleven naar leven. Van aanpassen naar anderen en de wereld om me heen. Naar het leven van mijn waarheid in mezelf. Deze ook uitdrukken in de wereld om me heen.
Soms begint die beweging precies daar waar je moeder sterft. Zodat ik kon besluiten, niet geheel vrijwillig, om volledig aanwezig te zijn in mijn eigen leven.
Motivator, Trainer, Ademcoach, Trainingsacteur
I will be back soon
